Categorieën
Uncategorized

Hoofdstuk 7

Ondanks dat ze het stuur met brute kracht omklemt, trillen Anita’s handen oncontroleerbaar. Vanuit haar ooghoek ziet Bonnie hoe ze helemaal rood is aangelopen. Vandaar heeft ze dat dus, dat ongecontroleerd blozen. En ook Bonnie voelt dat ze zo rood ziet als een tomaat. Wat is het ook grondig fout gelopen nog geen half uur geleden. Het begon allemaal vroeg vanochtend, toen Anita autoritair over Bonnie’s bureau kwam hangen.
“Binnen een uur gaan gij en ik naar een vergadering buitenshuis. Met Victor én Charlie. Over ons partnerschap.”
Bonnie’s mond voelde meteen kurkdroog aan. Ze probeerde haar blik nog af te wenden door zich te richten tot haar computerscherm, maar dat bleek al snel een verloren moeite.
“Kijk me aan als ik tegen u praat, Bonnie.”
Het was lang geleden dat haar moeder zo’n toon tegen haar aansloeg. Ze praatte deze keer echter niet als moeder, maar als baas. Tegenspraak werd niet geduld.

Zo gezegd, zo gedaan. Een uur later zaten ze in de veranda van de oude Victor aan een ronde tafel met de man in kwestie en zijn ondertussen alombekende charmante kleinzoon Charlie. Aangezien de tafel volgestouwd stond met verse koffiekoeken, fruitsap, koffie en champagne, was het niet moeilijk om een aangename sfeer te creëren. Het eerste kwartier leek er geen vuiltje aan de lucht. Er werd flink heen en weer gepraat over de gezondheidstoestand van Victor en de actualiteit. Maar toen moest er natuurlijk over zaken gepraat worden. En dat maakte Anita in één zin duidelijk.
“Mijne heren, hoe aangenaam ik het ook vind om hier met jullie te keuvelen, jammer genoeg heb ik nog veel op mijn agenda staan vandaag. Kunnen we to the point komen?”

Een appreciërende en begrijpende knik van zowel Charlie als Victor volgde. Het was Charlie, opnieuw strak in het pak en met zijn haren achteruit gekamd als een echte gangster, die als eerste het woord nam.
“Zoals al vaak genoeg aangekondigd, is het moment dat opa Victor een stapje opzij doet gekomen. Volgende week neem ik officieel alles over. Het is dus hoog tijd voor een gesprek van baas tot baas. Eerlijk gezegd betreur ik het dat je Bonnie hebt meegebracht. Hoewel ik goed genoeg weet dat jong geleerd oud gedaan is, moeten we allemaal toegeven dat ze voor deze gesprekken nog wat te groen is achter haar oren.”
Niemand durfde te reageren. Bonnie probeerde te slikken, maar er ontwikkelde zich een obstructie in haar keel. Met alle moeite van de wereld probeerde ze zich staande te houden.

“Ik wacht wel in de auto”, zei ze met een gebroken stem voor ze zonder omkijken het huis uit vluchtte en tot grote ergernis bij een gesloten wagen aankwam. Ontgoocheld zette ze zich op de stoeprand en rookte een sigaret, of drie. Tot haar moeder zonder enig woord de wagen in stapte. Bonnie kreeg nog net de tijd om in te stappen voor Anita met piepende banden, maar met trillende handen, wegreed.
“You don’t shit where you eat”, klinkt het opeens. “Kent ge die uitdrukking?”
Bonnie knikt stil, haar hoofd gebogen tegen haar borstkas, frutselend met de rits van haar jasje. Ze twijfelt of ze iets moet zeggen, maar haar moeder is haar voor.
“Charlie is onredelijk.”
Bonnie rolt haar ogen heen en weer in haar kassen. 

What the fuck is hij aan het doen?

“Al sinds dag één Bonnie, is Victor mijnen beste klant. Op ‘t vlak van coke, van wapens, van gokken, van witwassen. Op élk vlak van mijn organisatie, Bonnie.”
Anita’s stem gaat de hoogte in wanneer ze haar naam zegt. Ze neemt een diepe teug adem voor ze verdergaat.
“En nu denkt die klote Charlie dat ‘m de koning is, na jarenlang de prins te zijn.”
Stilte.
“Hebde nog in mijnen dagboek gelezen, Bonnie?”
Anita haalt haar ogen van de weg en kijkt haar dochter diep in de ogen.
“Past op!”, klinkt het opeens van die kant.
Anita heeft nog net de kans om een kat in het midden van de baan te ontwijken.
“Ja, ik heb nog in uwen dagboek gelezen.”
“Over Charlie?”
Bonnie knikt.
“Hebt ge ook gelezen hoe het tussen ons geëindigd is?”
Bonnie schudt zwijgzaam haar hoofd. Ze wil dit eigenlijk helemaal niet horen, maar beseft goed en wel dat ze op dit moment niets te zeggen heeft over het onderwerp van de conversatie. Anita gaat verder.
“Ik was op slag verliefd, Bonnie. Want ik zweer het u, wa ne vent was dat vijftien jaar geleden. Ik begrijp volledig wat ge in hem ziet, daar kunde van op aan.”
Bonnie kan het nog net vermijden om te kokhalzen, tot groot plezier van Anita.
“Maar ge moet oppassen voor Charlie, Bonnie. Hij ontvoert u naar zijnen eigen wereld. Als een spin rijgt hij u dichter en dichter, tot hij u opfret.”
Er zit geen greintje twijfel in het overdreven drama in Anita’s stem.
“Maar dat was niet het probleem tussen ons. Eén keer dat ge in zijn web zit, wilde ook niet liever dan opgefret te worden. Toen wij samen waren, was Charlie nog volop bezig met zich een weg te banen naar de top. Alles en iedereen die hem tegenwerkte, moest wijken. Zo ook ik, toen ik te groot werd en bleek dat ik mijn eigen bende had en hij ‘maar’ een werkkracht van zijn grootvader was. Ik ga niet in details treden over de aard van het twistpunt, dat moet ge maar in mijn dagboek lezen. Maar weet dat Victor één keer lijnrecht tegenover een advies van Charlie in is gegaan betreffende een deal met de BB. Sindsdien was het over tussen ons. Van de ene dag op de andere. Dus wat we toen, met uw zogezegde inwijding in scène hebben gezet, is niet helemaal uit de lucht gegrepen, neem dat maar van mij aan.”
Even houdt ze halt om naar een sigaret te grabbelen en ze trillend aan te steken.
“En dat ‘m nog geen haar veranderd is in al die tijd bewijst ‘m nu. De geschiedenis herhaalt zich. Bonnie, ge moet uw eigen keuzes maken. Maar weet da ‘k er zeker van ben dat ‘m op een dag misbruik zal maken van ulle relatie om zijne slag te slaan. Misschien niet vandaag of morgen, maar gebeuren zal het.”

‘20.00’ geeft Bonnie’s iPhone aan. Helemaal opgetut, tuurt ze met een sigaret bungelend op haar onderlip door haar dakraam. Daar is hij. Haar hart slaat overuren. De oldtimer stopt voor de deur van Den Bar, maar vanuit haar uitkijkpunt kan Bonnie niet zien wat er beneden op straat gebeurt. Haar gsm trilt na vijf seconden.
“Kom je of kom je niet? Mr. D.R.”
Een ongecontroleerde en ongewenste glimlach verschijnt op Bonnie’s lippen. Natuurlijk komt ze. Anders zou ze gewoon in haar trainingsbroek voor de televisie hangen.
“Ik kom. Bx.”
Snel loopt ze de trappen af en de deur uit. Even twijfelt ze voor ze het portier opentrekt. Eén blik op zijn glimlach en ze is verloren. De woorden van haar moeder spoken door haar hoofd wanneer hij haar een snelle kus geeft. The Cure vult de stilte in de wagen.

I would say I’m sorry
If I thought that it would change your mind
But I know that this time
I have said too much
Been too unkind

The Cure

“Is het voor u nog altijd een spelletje”, floept ze eruit.
Hij kijkt haar aan met gebroken ogen, maar kijkt dan terug naar de weg.
“Bonnie, ik vind het leuk om spelletjes te spelen. Maar dat maakt wat wij hebben geen spelletje.”
Ze kijkt hem met grote ogen aan in afwachting op wat hij verder nog te zeggen heeft.
“En wat daarnet betreft.”
Hij wacht even en neemt haar hand vast.
“Don’t mix work with pleasure. Ik had gelijk daarnet, daar blijf ik bij. Je hoorde er niet bij te zijn, tijdens die vergadering. En de manier waarop ik dat gezegd heb, is in mijn ogen ook correct. Ik wind er geen doekjes om tijdens zaken. Zaken zijn zaken. En wat jij en ik hebben, heeft daar niets mee te maken.”
Bonnie’s wenkbrauw gaat de lucht in.
“Wat is dat dan? Wat we hebben?”
Hij lacht zijn tanden voor het eerst vanavond bloot.
“Iets waar geen woorden voor zijn.”
De praatjesmaker. Opeens houdt hij halt en rijdt hij een parking in achter een gebouw. Meteen beseft Bonnie waar ze zijn, maar het is haar niet meteen duidelijk waarom ze er zijn. Vragend kijkt ze Charlie aan.
“En over dat jaloers zijn”, steekt hij van wal.
“Ik ben nog nooit jaloers geweest en ben dat ook nu niet van plan. En net dat… ga ik je vanavond bewijzen”, lacht de man geheimzinnig.
“Trouwens,” gaat hij verder, “de vorige keer dat je hier was, heb je onverwacht een deel van mijn wereld betreed. Ik wil je dit deel vanavond ten volle laten ontdekken.”
Bonnie schudt haar hoofd. Vreemde vent, deze kerel. Van zodra ze hand in hand Delight betreden, is iedereen in de weer om hen zo goed mogelijk te bedienen. Op hetzelfde plekje als bij Bonnie’s eerste bezoek, staat het duo met een gevulde en gekoelde champagne-emmer op te wachten. Nog voor ze goed en wel binnen zijn, staan er twee tot de nok gevulde coupes klaar. Charlie biedt er Bonnie één aan en neemt de andere voor zichzelf. Hij knipoogt wanneer zijn glas tegen het hare tikt.

“Welkom in een nieuw deel van mijn wereld. Mijn stoute deel. Je ziet er trouwens adembenemend uit in die jurk”, zegt hij terwijl hij haar een pirouette laat draaien.
“En dat voor een groentje.”
Hij lacht en gebaart haar zich in de sofa te nestelen, volgt haar voorbeeld en stopt haar de menukaart toe.
“Van welke diensten wil de juffrouw vandaag gebruik maken?”
Zijn geile blik is moordend. Bonnie weet even met zichzelf geen raad, maar beslist niet onder te doen en bladert wat diagonaal door de kaart. De woorden dansen voor haar ogen. Bonnie kan het niet laten te giechelen als een meisje als ze beseft dat Charlie bloedserieus is.
“Wat is jouw fantasie, Bonnie?”, klinkt het met een lage stem.
Even denkt ze na, maar eigenlijk weet ze het al meteen. Ze kijkt ondeugend terwijl ze haar woorden wikt en weegt.
“Eigenlijk heb ik meer dan één fantasie”, zegt ze uitdagend, wat duidelijk werkt.
“We hebben een hele nacht”, daagt Charlie uit.
“Maar de fantasie die er met kop en schouders bovenuit steekt en waarop ik telkens opnieuw masturbeer…”
Even wacht ze, wat zichtbaar op de zenuwen werkt van Charlie.
“Is een trio met twee mannen.”
Zijn wenkbrauw gaat de lucht in.
“Verrassend”, lacht hij. “Daar klink ik op!”
Bonnie is opgelucht door zijn ontspannen reactie en slaat haar glas tegen het zijne.
“Dat kan geregeld worden”, klinkt het opeens bloedserieus.
Bonnie weet even met zichzelf geen blijf en kijkt hem vragend aan.
“Bonnie, je bent hier in een gigolobar. Als er iets is wat ik je hier kan aanbieden is het een vent, of twee”, daagt hij lachend uit.
“Charlie, je hoeft me niets te bewijzen.”
Hij schudt zijn hoofd.
“Ik hoef je niets te bewijzen, ik heb hier gewoon zin in. Wat dacht je? Dat ik je zou laten wippen met twee van m’n venten? Nee, ik doe mee”, klinkt het uitzinnig.
Bonnie haalt haar schouders op. Waarom ook niet? Charlie knikt en kijkt dan de andere kant op. Hij wijst naar iemand die Bonnie niet kan zien en doet teken dat de persoon dichter moet komen. Bonnie moet even slikken als er voor haar een hengst van een kerel verschijnt, getooid in een strakke kostuumbroek en een getailleerd wit designerhemd. De man is voorzien van een ruig kort donker kapsel en een ringbaardje.
“Kenneth, dit is Bonnie. Bonnie heeft zin in een trio en ik laat haar mijn mannen zien.”
Dan kijkt hij Bonnie recht in de ogen.
“Wat vind je ervan?”
Weer kan Bonnie een giechel niet onderdrukken.
“Sorry”, zegt ze verontschuldigend tegen Charlie en Kenneth.
“Ik heb dit nog nooit gedaan.”
Charlie legt zijn hand op de hare.
“We kunnen ook nog wat de kat uit de boom kijken, Bonnie. Geen stress.”
Ze knikt waardoor Kenneth met één handbeweging de laan wordt uitgestuurd. Bonnie giet de resterende inhoud van haar glas champagne in haar keelgat en schenkt zich meteen een nieuwe voorraad in. Ze zal het nodig hebben vanavond. Hoewel ze wat onwennig is, vindt ze de situatie waarin ze verzeild is geraakt verdomd spannend. En no way dat ze zich terugtrekt. Vastbesloten neemt ze aandachtig de mannelijke inhoud van de kamer in zich op, tot haar blik blijft hangen bij één exemplaar. Hij staat in profiel waardoor ze én een blik krijgt op zijn meer dan appetijtelijke kont én op zijn stevige borstkas. Alsof hij voelt dat hij bekeken wordt, draait hij zich haar richting uit. Hij: een jonge kerel, een jaar of 25, met een kaaklijn om u tegen te zeggen en voorzien van de essentiële nonchalante stoppelbaard. Zijn lange haar zit op een paar plukken na hoog in een dotje. Ze moet nogal aan het staren zijn, want zijn hand gaat wat de lucht in en maakt een kleine zwaaibeweging. Ze vindt zijn blik die een knipoog werpt.
“Ben?”, klinkt het van de andere kant van de tafel.
“Minder verrassende keuze”, voegt hij er plagend aan toe.
Ze knikt zonder haar blik af te wenden.
“Verrassend of niet: die wil ik wel neuken”, zegt ze uitdagend waarna ze opnieuw recht in Charlie’s ogen kijkt. Geen spoor van jaloezie, enkel de bekende grijns.
“Dat kan geregeld worden. Ga jij maar naar kamer 3, open ze met deze kaart en maak het je alvast gezellig. Wij komen eraan.”

En weg is hij. Met de kaart in de hand blijft Bonnie even roerloos zitten. Waar is ze toch mee bezig? Maar haar nieuwsgierigheid neemt de bovenhand. Ze gooit de inhoud van het laatste glas in één keer naar binnen en gaat de derde kamer binnen. Ze herkent meteen het nummer dat door de luidsprekers klinkt: I Can’t Feel My Face van The Weeknd.

And I know she’ll be the death of me, at least we’ll both be numb.
And she’ll always get the best of me, the worst is yet to come.
But at least we’ll both be beautiful and stay forever young.

The Weeknd

Op de tafel ziet ze een nieuwe fles champagne en drie glazen. Als er op de deur geklopt wordt, hapt Bonnie nog een keer diep adem voor ze Charlie en Ben, klaarblijkelijk enkel gehuld in een kamerjas, binnen laat. Charlie werpt haar een knipoog toe voor hij Ben naar voor schuift.
“Ben, dit is Bonnie. Ze heeft je uitgekozen. En dat is heel wat. Vanavond is ze je koningin.”
Ben knikt, neemt Bonnie’s hand beet en kust hem intiem. Een flits van opwinding giert doorheen Bonnie’s lichaam.
“Goeieavond, majesteit.”
Onder toeziend oog van Charlie, die zich in een fauteuil in de hoek van de kamer nestelt, leidt Ben haar naar het bed en kleedt haar op haar pumps na volledig uit. Ben zet zich op het bed en trekt haar dichter naar zich toe. Zijn lippen vinden haar buik en haar borsten. Bonnie ademt diep in en slaat haar hoofd naar achteren wanneer hij zich een weg baant tussen haar benen. Zijn geoefende tong speelt al snel tikkertje met haar gloeiende clitoris. Bonnie kan het niet laten te kreunen. Maar wanneer ze haar ogen even terug opent en Charlie in het vizier krijgt, slaat ze dicht. Zijn priemende hemelsblauwe ogen kijken haar vreemd aan. Het is een blik die enerzijds volledige focus uitstraalt, maar anderzijds helemaal afwezig lijkt alsof hij door haar heen kijkt. Wanneer hij merkt dat ze hem aankijkt, krijgt ze een knipoog. Maar het kwaad is geschied. Ze schudt haar hoofd en trekt zich weg van Ben, die verbaasd opkijkt.
“Sorry, ik kan dit niet”, stamelt ze terwijl ze zacht met haar hand over zijn nog steeds in een dot gebonden haar strijkt.
Als ze opkijkt naar Charlie heeft zijn vreemde blik plaatsgemaakt voor de alom bekende grijns. Hij brengt zijn handen bij elkaar en begint langzaam te klappen. Ben kijkt hem aan en met één blik beseft hij dat hij zich uit de voeten moet maken. Nadat de deur terug in het slot valt, hangt er een ongemakkelijke stilte in de kamer terwijl Bonnie haar jurk opnieuw tracht aan te krijgen. Het is Charlie’s stem die de kamer opnieuw leven in blaast.
“Laat me je helpen, prinses”, klinkt het sussend.
Hij zet zich recht uit zijn fauteuil en stapt langzaam op haar toe waarna hij de ritssluiting van Bonnie’s jurk toetrekt. Zijn hete adem brandt in haar nek.
“Je hebt me zelfs de kans niet gegeven jaloers te worden”, fluistert hij uitdagend.
“Dat komt nog wel”, probeert Bonnie nog.
Maar ze weet goed en wel wat er net gebeurd is. Hij zit onder haar huid. Hij heeft haar in zijn macht.