Categorieën
Uncategorized

Hoofdstuk 5

Verdwaasd wordt Bonnie wakker. Haar mond smaakt naar zure melk. 

Was het maar melk

Langzaam opent ze haar ogen. Veel sneller sluit ze ze opnieuw als ze merkt dat ze in een sneeuwwitte kamer ligt, badend in het zonlicht. Ze keert zich weg van de lichtbron en probeert het opnieuw. Ditmaal lukt het om haar ogen open te houden. Naast haar ligt Charlie. Zijn ademhaling is traag. Zijn rommelige haar hangt voor zijn gesloten ogen. Hij slaapt nog. Voorzichtig doet ze een poging de lok van voor zijn ogen te halen. Maar meteen schieten Charlie’s ogen verschrikt open. Hij snakt even naar adem.
“Lang geleden dat ik nog naast iemand wakker werd.”
Zijn stem klinkt nog ouder dan een krakerige lp-plaat. Met een glimlach op haar gezicht sluit Bonnie opnieuw haar ogen.
“Hoe hard kan je een avond verkloten?”, zucht ze na een tijdje.
Ze beseft nu pas hoe belachelijk ze zich gisteren gemaakt heeft. Ze was zo slap nadat ze aangemeerd waren, dat Charlie haar naar huis heeft moeten dragen. Hij heeft haar uitgekleed, haar tanden gepoetst, haar in bed gelegd en een glas water op haar nachtkastje gezet. Als ze de herinnering aan het glas water ophaalt, zet ze zich recht en drinkt het in één teug leeg.
“Gelukkig hebben we nog een hele dag”, zegt ze terwijl ze zich uitrekt.
“Maar eerst ne goeien Dafalgan”, kreunt ze met de handen in het haar.
Ook Charlie stapt uit bed. Net als zij is hij in een adamskostuum.
“In de badkamer ligt er een klaar. En dan een stevig ontbijt. Je zult het nodig hebben.”
Bonnie werpt hem een verbaasde blik toe.
“Ik heb wel wat in petto. We moeten onze schade inhalen. Maar eerst ga ik je wassen”, daagt hij uit voor hij de kamer uitstapt.

“Kom maar mee”, leidt hij haar van het terras naar de buitendouche na haar badkamerbezoek. Het warme water valt als regen op Bonnie’s lichaam. Terwijl ze diep in- en uitademt, geniet ze van het gevoel van de ingezeepte spons op haar lichaam. Geen enkel plekje laat hij onaangeroerd. Wanneer hij ter hoogte van haar schaamheuvel komt, laat hij de spons uit zijn hand vallen.
“Oeps”, fluistert Charlie in haar oor terwijl hij zich dichter tegen haar rug aandrukt. Zijn hand rust op haar schaamheuvel. De toppen van zijn vingers zoeken en vinden al snel haar clitoris. Langzaam masseren ze de knobbel waardoor Bonnie’s heupen op hetzelfde tempo op en neer gaan. Hij kust zacht haar rechteroor terwijl zijn wijsvinger vlot een weg naar binnen vindt en op een diepe kreun onthaald wordt. Het duurt niet lang voor ze tot een hoogtepunt komt. Waarna hij voorzichtig zijn hand weghaalt.
“Nu. Ga. Ik. Je. Neuken.”
“Ik dacht dat we gingen ontbijten?”, daagt ze uit. 
Hij sluit de kraan van de douche en lost de grip op haar lichaam.
“Dat kan wachten. Dit niet meer.”
Eender waar hij haar nu mee naartoe neemt… Natuurlijk komt ze mee. Hij leidt haar naar het ligbed naast het zwembad en legt haar op haar rug. Zonder zijn blik van haar ogen af te wenden, leunt hij over haar en komt hij langzaam bij haar naar binnen. Eindelijk. Ze geeft zich over, sluit haar ogen en laat zich leiden.

“Als je om 9 uur aan den Bar wilt staan, moeten we nu wel bijna vertrekken.”
Zijn stem haalt haar uit haar dagdroom, waarin ze de geweldige neukpartij van vanochtend herbeleefde terwijl ze het laatste sap uit een kreeftenpoot zuigt. Langzaam dringen zijn woorden door. 
“Ik wil hier nog niet weg”, komt er ontgoocheld uit.
Charlie lacht zijn tanden bloot.
“Ik ook niet. Het heeft hier nog nooit zo paradijselijk aangevoeld als nu met jou.”
Bonnie schudt haar hoofd. Al twee dagen vuurt hij de ene oneliner na de andere af. Maar het heeft het gewenste effect. Langzaam maar zeker voelt ze hoe ze halsoverkop verliefd wordt op een man die bijna haar vader zou kunnen zijn.
“Hoe lang kan jij nog wegblijven?”, vraagt ze subtiel.
Hij denkt even na en komt dan met een antwoord: “Woensdagochtend moet ik echt terug zijn.”
Bonnie kan haar enthousiasme niet verbergen. Dat betekent dat ze nog twee volle dagen in dit paradijs zou kunnen vertoeven. Als zij zich kan vrijmaken tenminste. Want in feite moet zij morgen om 9 uur op den bureau zijn.
“Ik ga mijn ma eens bellen.”
Charlie kijkt goedkeurend op.
“Je krijgt niet genoeg van mijn wereld?”
Bonnie schudt haar hoofd en lacht breed.
“Ik verkies alleszins deze wereld boven die van je hoerenbar.”

Ze wacht zijn reactie niet af, maar loopt in plaats daarvan de villa in en grijpt haar iPhone die al twee dagen uit staat. Als ze hem aan drukt, merkt ze dat ze heel wat gemiste oproepen heeft. Hoofdzakelijk is het haar moeder die haar gebeld heeft, maar ook Koen heeft haar blijkbaar dringend nodig. Bonnie beslist niet naar haar voicemail te luisteren, maar meteen haar moeder op te bellen. Al na één keer bellen neemt ze op.
“Bonnie! Ik ben blij dat ik u hoor!”
“Dag mama. Alles onder controle, ge moet ni ongerust zijn.”
“Dat ben ik ook ni. Of zou ik dat moeten zijn? ‘k Ben gewoon benieuwd waar ge zit.”
“En wanneer ge naar huis komt”, voegt ze er nog aan toe.
“Dat is het juist mama. Zou het storen moest ik woensdag pas terug komen? Dan kan ik nog twee dagen langer blijven.”
Stilte aan de andere kant van de lijn.
“Dan gade me toch iets meer informatie moeten geven.”
Maar Bonnie gaat hier niet op in.
“Een werkgever hoeft dat niet te weten. Dat is mijn privacy. Woensdag werken, goed of niet goed?”
Anita denkt hoorbaar na.
“Goed. Alleen als ge me zegt waar ge zit.”
“Ok”, antwoordt Bonnie snel.
“Spanje”, voegt ze er snel aan toe net voor ze het gesprek beëindigd zonder een antwoord van haar moeder af te wachten.

Vooraleer ze het goede nieuws buiten gaat verkondigen, twijfelt ze even of ze ook Koen terug zou bellen. Maar wijselijk beslist ze om dit niet te doen. Die kan haar toch wel nog twee dagen langer missen… Op haar weg naar buiten, grabbelt ze haar wietdoosje mee uit haar handtas, dat daar tot nog toe onaangeroerd in heeft gezeten. Maar nu ze nog twee volledige dagen in dit oord blijft, moet ze er toch eentje roken. Als ze de tuin in komt, zingt ze met beide vuisten in de lucht de tune van Rocky.

Victory! Ze omhelst Charlie voor ze zich op het ligbed stort.
“Woensdagochtend moet ik pas terug zijn”, kondigt ze met een knipoog aan. “Dat vraagt om een jointje”, voegt ze er wat stiller aan toe.
Die woorden worden met een opgehaalde wenkbrauw onthaald.
“Ik wist niet dat je…”
Ze lacht breed.
“Gelukkig weet je nog niet alles over mij”, klinkt het terwijl ze het doosje opent en vakkundig een joint begint te rollen. Gefascineerd kijkt Charlie wat ze doet, tot haar groot plezier.
“Ga je me zeggen dat je nog nooit iemand een joint hebt zien rollen?”
Hij knikt en lacht schuldig.
“Ik heb al heel wat gezien én geproefd, maar die kelk heb ik aan mij voorbij laten gaan. Toen ik twintig was, leek dat iets voor die groene jongens. En voor ik het wist, voelde ik me er te oud voor.”
“Te oud”, klinkt het uit Bonnie’s mond. “Dat had ik eens moeten zeggen.”

De joint wordt opgestoken en na drie stevige trekken geeft Bonnie ‘m door aan Charlie.
“Toon maar eens dat je nooit te oud bent om te leren.”
Charlie trekt er veel te hard aan en belandt in een stevige hoestbui.
“Rustig trekken, dat was ik vergeten zeggen”, lacht Bonnie geamuseerd.
Zachtjes en goedkeurend trekkend, lurkt Charlie nog enkele keren van de joint voor hij ‘m teruggeeft aan de eigenaar. Zij legt zich op haar rug in het bed. Met haar ogen op de blauwe hemel gericht, rookt ze de joint bijna helemaal op. Tot Charlie deze van haar afneemt en nog een paar flinke trekken neemt en hem in de asbak op het bijzettafeltje uitdooft.
“Mijn hoofd draait”, lacht hij.
Bonnie draait zich naar hem toe en streelt zijn borstkas.
“Het mijne draait sinds ik je heb ontmoet.”
Dat vindt Charlie blijkbaar grappig.
“Nu verval jij in clichés”, klinkt het.
“Hmmm”, volgt er enkel terwijl haar vingers zijn kaaklijn volgen en de weg verder zetten naar zijn gespierde borst. Waar ze halt houdt bij een litteken, naast de woorden ‘je ne regrette rien’. Ze streelt er langzaam over en voor ze er iets van kan vragen, legt Charlie uit hoe hij eraan is gekomen.
“Dat is een aandenken aan een uit de hand gelopen spelletje met een cliënte”, klinkt het met een zweem van trots.
Bonnie haalt haar wenkbrauw op, maar besluit wijselijk haar mond te houden.
“Geen reactie?”, vist Charlie waarop Bonnie haar hoofd schudt, haar ogen sluit en eens diep inademt.
Haar gebaar wordt beantwoord door een kus in haar nek.
“Je moet niet doen alsof het je niet dwars zit.”
Bonnie haalt haar wenkbrauw op.
“Dwars is niet het juiste woord”, zegt ze na een tijdje.
“Geïntrigeerd… afwachtend, misschien ook. Maar moest het me dwarszitten… Zou ik hier niet zijn”, klinkt het beslist.
“Ik zou er heel graag open over willen zijn tegenover je”, fluistert Charlie met onzekerheid in zijn stem.
“Vertel me dan hoe je aan dat litteken komt.”

Charlie knikt, neemt haar hand vast en legt het op zijn borst. Met haar wijsvinger strijkt ze over het litteken van een centimeter of 8.
“Sommige vrouwen houden ervan te domineren. En eerlijk gezegd kan ik zo’n dominante vrouw in bed van tijd en stond appreciëren, dus ik wil daar af en toe tot op een bepaald niveau wel in meegaan”, vertelt hij met een grijns.
“Die avond had ik een heel rollenspel uitgestippeld voor een belangrijke klant. We hadden afgesproken dat ik in de loop van één maand op een avond onverwacht zou ‘binnenbreken’. Ik had weliswaar haar sleutel gekregen, maar de afspraak was dat ik op een nacht zou binnensluipen terwijl zij aan het slapen was.”
Even pauzeert hij en kijkt hij haar aan met een ondeugende blik.
“Zo gezegd, zo gedaan”, gaat hij verder. “Als een ninja drong ik het huis van die vrouw binnen en sloop ik naar de slaapkamer met een mes, dat ik in de keuken had mee geritst, in de aanslag. De afspraak was dat ik haar moest bedreigen en vast moest binden met een echt bondagekoord dat ik ‘toevallig’ met me mee had gebracht. Maar nog voor ik haar kon benaderen, sprong ze uit haar bed en wierp ze zich op mij waardoor het mes dat ik vast had mijn borst raakte en een diepe snee achterliet.”

Bonnie kan haar oren niet geloven. Toch voelt ze enige opluchting over de aard van zijn biecht. Ze had zich aan erger verwacht.
“En toen zijn jullie samen gezellig naar het ziekenhuis gereden?”
Charlie schudt lachend zijn hoofd.
“Ik heb haar in een houtgreep genomen, haar vastgebonden en haar kapot geneukt.”
De slok alcohol die Bonnie net aan het doorslikken was, stokt ter hoogte van haar slokdarm. Te vroeg victorie gekraaid.
“Toen bleek dat we na afloop van ons rondje in een kleine plas bloed lagen te neuken, zijn we inderdaad samen naar het ziekenhuis gereden”, voegt hij er nog aan toe.
Bonnie kan haar oren niet geloven. Ze kan een lach niet onderdrukken als ze beseft dat Charlie een babbelkick heeft. Tijd om door te vragen.

“Wat is het strafste dat je ooit gedaan hebt?”, vraagt ze langs haar neus weg.
Hij twijfelt geen seconde: “Daar moet ik niet lang over nadenken.”
“Een moeder en haar twee dochters, een tweeling die 18 werd.”
Deze keer is Bonnie blij dat ze niet aan het drinken was. Al lijkt haar keel plots wel een droge woestijn.
“De moeder zal begin 40 geweest zijn. Ze wilde de ontmaagding van haar dochters bijwonen… Dat klinkt echt degoutant eigenlijk, nu ik het vertel.”
Omdat hij duidelijk aarzelt om verder te gaan, legt Bonnie haar hand op zijn schouder.
“Vertel maar, Charlie.”
“Het ergste is dat het op het moment zelf totaal niet fout aanvoelde. De drie leefden zo in harmonie dat het eigenlijk de meest bijzondere partij is geweest tot nu toe.”
De nieuwsgierige aard van Bonnie neemt de bovenhand.
“Hoe is dat dan in zijn werk gegaan?”
“De mama en ik zijn begonnen terwijl de dochters vanop een afstand keken naar het tafereel. Toen zij aan haar trekken was gekomen, heeft een van de dochters haar plaats ingenomen en ja…”
Charlie’s kaken worden wat rood, tot groot jolijt van Bonnie.
“En ja… wat?”, probeert ze er nog wat meer uit te krijgen.
“Heb ik die meisjes één voor één voorzichtig ontmaagd.”
De gedachte aan dat tafereel doet Bonnie’s hoofd even draaien. Of heeft ze ook last van de joint? Even blijft het stil tot zij nog verdergaat.
“Hoe voel je je daar dan bij?”
Charlie zucht.
“Zo’n opdracht wekt allesbehalve een eenzijdig gevoel op”, probeert hij uit te leggen.
“Terwijl ik duidelijk aanvoel dat zo’n situaties niet helemaal ‘correct’ zijn”, beklemtoont hij, “voelt zo’n opdracht wel uitzonderlijk aan. Het is heel intiem om iemand te ‘mogen’ ontmaagden.”
Dat is de trigger. Bonnie kan haar oordeel niet langer voor zich houden.
“En dat ze dan voor de rest van hun leven moeten leven met de gedachte dat hun eerste keer, met een – excuse my French – gigolo was, is bijzaak?”, gooit ze eruit en neemt ondertussen wat meer afstand.
Hij moet erom lachen.
“Je hebt het nog lang volgehouden, meisje”, klinkt het met een goedkeurend knikje.
“Ik praat niet graag met andere vrouwen over wat we doen bij Delight. Jullie zijn zo … oordelend.”

Met spijt in het hart moet Bonnie toegeven dat hij gelijk heeft. Zij heeft naar zijn ‘strafste’ verhaal gevraagd. En hij speelt gewoon open kaart.
“Sorry, Charlie.”, klinkt het.
Goedkeurend gaat Charlie’s hoofd op en neer.
“Dat is snel.”
“Ik had toch gezegd dat het me niet dwars zit.”
“Zo zie je er wel uit”, lacht hij.
Bonnie kan niet tegen zijn gespot.
“Een andere vraag!”, daagt ze uit.
Hij haalt zijn schouders op.
“Shoot.”
Even aarzelt Bonnie voor ze verdergaat.
“Hoe ben je er eigenlijk ingerold?”
“In Delight, bedoel je?” 
Ze knikt. Zijn lachrimpels tekenen een brede glimlach af en zijn blauwe ogen weerkaatsen een enthousiasme dat Bonnie nog niet veel in hem gezien heeft. De vingertoppen van zijn opengesperde handen raken elkaar. 

“Twintig jaar geleden was mijn vader eigenaar en was het nog een doodgewone bar. Hij had ‘m gekregen van zijn vader, Victor dus, als toegift omdat hij niet in het wereldje wilde stappen. Het moest gewoon een plek worden die geld opleverde. Maar na een jaar of twee, drie misschien, heeft Victor de bar van mijn vader, die toen niet Delight maar De Raad heette, voor de verkeerde redenen gebruikt. Mijn vader gooide hierna meteen de handdoek in de ring en heeft zich sindsdien volledig gedistantieerd van de zaken van De Raedtsmannen.”
Met haar vingertoppen volgt Bonnie het contour van zijn gezicht. 
“Je bent benieuwd hoe het gaat aflopen, hé?”, plaagt hij. 
Ze knikt. 
“Zéér benieuwd.” 
Hij knikt op zijn beurt en grijpt naar Bonnie’s pak sigaretten. Hij neemt er eentje uit, neemt haar zippo en steekt er langzaam de Marlboro mee aan. Wanneer dat gelukt is, blaast hij de vlam uit voor hij de zippo dichtklapt en verder vertelt. 
“Ik was toen eenentwintig.”
Ze schudt haar hoofd vol ongeloof. 
“Toch is het zo. Ik was hier en daar al mijn weg aan het zoeken in het wereldje en zag dit als de perfecte kans om me op te werken in de hiërarchische structuur van De Raedtsmannen. Want het is niet dat ik het allemaal in de schoot heb gekregen omdat ik de kleinzoon van was. Mijn grootvader werd goed omringd, maar bon we wijken af.”

De sigaret die al de hele tijd op zijn onderlip ligt, wordt roodgloeiend terwijl hij diep inhaleert. Hij ademt rookwolkjes uit voor hij verder gaat. 
“Ik heb mij kandidaat gesteld, maar onder bepaalde voorwaarden.” 
“Wat voor voorwaarden?”, vraagt ze. 
“Ik wilde er méér van maken dan een doorsnee café. We moesten ons onderscheiden van de concurrentie. Het moest iets unieks zijn, iets ‘exquisite”. Ik kan het niet anders uitdrukken. In het begin was het gewoon een etablissement dat zich richtte op vrouwen van een hogere ‘standing’. In Delight kon je onder de vrouwen goed gesoigneerd worden door de aanwezige mannen, maar nooit met seksuele aanraking. Gewoon met heel knappe en dienende garçons. Toegegeven, ik ben stevig uit de hoek moeten komen om Victor te overtuigen mee te gaan in mijn idee. Ik ben heel dankbaar dat ik toen die kans heb gekregen. We hebben alles leeggehaald, alles gestript, alle nieuwe elementen stuk voor stuk uitgekozen en samen doordacht geplaatst. En ja, ik kreeg gelijk. Het was een schot in de roos. Ik had een team van 5 echt perfecte mannen bij elkaar verzameld en de vrouwen zijn in bosjes blijven toestromen.”
“En hoe is dat dan op 20 jaar kunnen evolueren naar een gigolobar?” 

Hoewel het haar tic is, is het Charlie die nu overdreven met zijn ogen rolt. 
“Stop met Delight een gigolobar te noemen. Het is zo veel meer dan dat.” 
“Sorry, vertel alsjeblieft verder”, zegt ze met lichte spot. 
“De stap naar Delight van vandaag lijkt ver, maar als je zo’n vrouwen bij elkaar steekt verlegt de grens zich dag na dag gewoon net iets verder. Zo had er bijvoorbeeld iemand opeens geen bovenkleding meer aan en serveerde de dames een hele avond in een ontblote torso van formaat. Het duurde natuurlijk niet lang voor ze speciaal naar hem vroegen waarna de andere collega’s ook hun hemd aan de haak hingen. De volgende stap was dat de vrouwen vragende partij werden om extra te betalen om van andere diensten gebruik te kunnen maken. Eén keer die stap gezet was, ging de bal aan het rollen. Maar waar we in blijven slagen, is om in overleg te gaan over hoeveel er betaald wordt voor onze diensten. Daar blijven interessante deals uit voortkomen. Sommige vrouwen zijn echt … Maar bon, ik ben weer aan het afwijken.” 

Ook Bonnie heeft ondertussen een sigaret opgestoken waaraan ze met korte tussenpozen trekt. 
“Dus het was echt van bij het begin uw eigen idee, om van Delight zoiets te maken?” 
“Ja, Bonnie”, klinkt het bijna verontschuldigend. “Ga je me zeggen dat het zo’n slecht plan was? Als je me nu 20 jaar later ziet staan? Ik denk het niet, hé?” 
Bonnie schrikt van de opgejaagde wending die dit gesprek neemt. 
“Rustig, Charlie. Het is niet de bedoeling je zo op stang te jagen, ik ben gewoon oprecht geïnteresseerd in het feit of het idee om jezelf op die manier te verkopen puur van jou komt of door iemand anders werd ingefluisterd. Maar inderdaad, als je er nu op terugkijkt, is het duidelijk dat het was een succesvolle beslissing was. Of het de goede beslissing was, dat is een andere vraag.” 

Stok. Hoenderhok.

“Ik heb spijt van geen enkele beslissing die ik in mijn leven al gemaakt heb. Spijt is voor …”, hij denkt na voor hij zijn zin afmaakt. 
“Losers”, vult Bonnie aan. 
“Losers is perfect, dank je prinses.” 
De koosnaam heeft zijn effect op haar humeur. Toch gaan haar gedachten opnieuw de foute richting uit. 
“En hoe zit het met mijn moeder? Op welke manier zijn jullie paden gekruist?” 
Meteen heeft ze spijt van haar vraag. Waarom wil ze deze weg opgaan? Ze heeft er niets te zoeken. Niets goeds alleszins. Charlie gooit de rest van de whisky in zijn keel voor hij het woord neemt. 
“Als je ‘t echt wil weten … Uw moeder was een van de vaste cliëntes, van bij het begin. Zij en De Bende … Als ze niet in Den Bar uithingen, dan kwamen ze naar ons. Je kan je inbeelden dat mijn interesse in haar als ‘voorzitster’ van De Bende van den Bar al snel gewekt was. Natuurlijk zorgde ik ervoor dat zij en haar entourage als koninginnen behandeld werden. Het heeft héél lang geduurd voor we met hen die stap naar meer hebben genomen. Maar het waren uw moeder en ik die als eerste voor betaling seks met elkaar hebben gehad.” 
Bonnie’s maag valt als een baksteen op haar lege darmen. 
“Oh my god, het is ok, Charlie. Ik hoef het niet te weten.” 
Ze wuift zijn woorden weg. 
“Waarom vraag je het dan?” 
Ze haalt haar schouders op. 
“Ik had het niet moeten vragen. Maar er is toch een kant van mezelf die wil weten hoe het gelopen is tussen jou en mijn moeder.”
“Ik vertel niet verder voor je me beloofd niet kwaad te worden.” 
Ze zucht. 
“Hoe kan ik dat nu?” 
“Dan niet.” 
Charlie keert zich van haar weg, maar voor hij recht kan staan grijpt Bonnie zijn pols vast. 
“Charlie, komaan. Ik zal niet kwaad worden.” 
Hij knikt tevreden en nestelt zich terug in de ligstoel. Hij gaat wat achterover hangen in de leuning en vertelt verder. 
“Ik zal niet te veel in detail gaan. Het bleef lang alleen met uw moeder, maar er was echt sprake van een domino-effect. Voor ik het wist, wilde echt iedereen met ons naar bed. En als je het voor de ene klant doet, moet je ‘t voor de andere ook doen. En de rest is geschiedenis”, klinkt het met een licht sarcastische ondertoon.
“Ik veronderstel dat je niet met elke ‘cliënte’ een relatie bent aangegaan?” 
Hij haalt zijn hand ontschuldigend op. 
“Neen, dat is waar, Bonnie. Maar niet alleen met uw moeder.”
“Ik weet niet goed wat ik daarover moet denken, Charlie.” 
“Ik begrijp dat het niet gemakkelijk is om te vatten waarom ik doe wat ik doe. Maar prinses, ik vraag je, ik smeek je, geef me een kans om te bewijzen dat ik respectvol een relatie kan hebben en ondertussen een ‘gigolobar’ kan runnen.” 
Ze wuift zijn woorden weg zonder erop in te gaan. 

“Hoe is het dan fout gelopen, tussen u en mijn moeder?” 
Hij schudt zijn hoofd, beslist geen weerstand te bieden en gewoon te antwoorden op haar vraag. 
“Door de jaren heen werd Delight ook meer en meer doorgeefluik van De Bende naar De Raedtsmannen, aangezien uw moeder en mijn grootvader zo’n goede verstandhouding hadden. Alle deals werden uitgevoerd door de vrouwen van de klanten, verschillende klanten, niet alleen uw moeders bende. Maar dus de mannen zelf bleven buiten schot omdat ze nooit getrapt werden op bezit. Echt geniaal. Veilige handel onder de vrouwtjes. Niemand die dat in de mot heeft. Maar ik wijk weer af. We waren alletwee gewoon professioneel te hard aan het groeien waardoor we elkaar voor de voeten liepen. Onze relatie was altijd gedoemd om te mislukken. Het zijn flarden geweest van een fantastische combinatie, aangevuld met een hele hoop miserie. Het is pas écht verkeerd gelopen toen zij me voorstelde om op een hoger niveau samen te werken, omdat Den Bar toch ook een bepaald publiek aantrok dat mogelijk ook geïnteresseerd was in Delight en omgekeerd. Ik heb dat geweigerd. Omdat ik op dat moment in mijn leven eigenlijk liever volledig mijn eigen ding wilde doen en het als individu en niet als duo wilde maken. Victor heeft me héél hard proberen overtuigen, op verschillende manieren, om met uw moeder in zee te gaan, maar ik heb mijn been stijf gehouden. Dat werd me uiteraard niet in dank afgenomen. Uw moeder heeft zelfs gedreigd met alle activiteiten te stoppen, maar daar is ze snel van teruggekomen. Onze relatie is heel lang puur zakelijk geweest, maar met het verstrijken van de jaren, hebben we wel een bepaalde appreciatie kunnen opbouwen. Maar Anita heeft geen stap meer binnen gezet in Delight.” 
“Wat doen De Raedtsmannen eigenlijk nog allemaal?” 
Hij verslikt zich in de rook die zich net meester had gemaakt van zijn longen. 
“Nog een vraag”, klinkt het droog als hij is bijgekomen. 
“Je hoeft niet te antwoorden.” 
Hij haalt zijn schouders op. 
“We hebben een breed scala aan diensten.” 
Ze wuift zijn repliek weg. 
“Laat maar, ik had die vraag niet mogen stellen. Ik ga toch nooit een eerlijk antwoord krijgen.” 
Hij schudt zijn hoofd en neemt haar hand. 
“Je mag alle vragen stellen die in je opkomen. Ik weet alleen inderdaad niet of ik ze allemaal zal kunnen beantwoorden.” 
Haar hand brengt hij naar zijn lippen en krijgt een zachte kus. Zijn ogen vinden de hare. 
“Ik wil wel antwoorden op deze vraag …”
“Maar niet tot in de details”, voegt hij eraan toe. “We hebben een aantal zaken zoals Delight, enfin, niet overal met dezelfde all-in diensten. En verder, organiseren we vooral evenementen.” 

Dat kan vanalles zijn.

“Evenementen?”, polst Bonnie.
“Afwijkende evenementen.”

Kan hij nog meer in raadsels spreken? 

Ze rolt met haar ogen. 
“Dan kan je evengoed niets zeggen, hé Charlie, als je met zo’n vaag antwoord moet komen aandraven …”
“Wat wil je dan?”, reageert hij opgehitst. “Voorbeelden van evenementen?” 
Ze knikt. 
“We organiseren bijvoorbeeld al jarenlang boksmatchen. Officieel enerzijds, maar anderzijds ook meer in minder gecontroleerde settings.”
Hij twijfelt voor hij verder gaat. 
“Boksmatchen?” 
Ze herinnert zich nu inderdaad dat haar moeder al enkele keren over een boksgala heeft horen praten, maar dat hij daarachter zit is compleet nieuwe informatie.
“In minder gecontroleerde settings … Om zonder regels te kunnen boksen?”
Hij lacht. 
“Dat … Maar vooral ook omdat we een hele gokconstructie op poten hebben gezet die lucratiever is wanneer je niet op de vingers gekeken wordt.”

Bonnie voelt dat ze niet veel verder moet doorvragen, dus stuurt het gesprek een andere richting uit. 
“En doe jij dat ook? Zo boksen?” 
“Grappig, de manier waarop je belangrijke termen in mijn leven steeds op een licht sarcastische manier kunt beklemtonen.” 
Hij blaast haar weer van haar sokken. 
“Het is al lang geleden dat ik nog gebokst heb, in de ring althans. Ik train soms nog en mijn boksbal krijgt er meerdere keren per week van langs. Maar echt kampen … dat doe ik niet meer.”

Bonnie trekt nog een keer stevig van haar sigaret voor ze deze dooft in de asbak op het tuintafeltje. 
“Wil je nog een voorbeeld delen van jullie evenementen?” 
Hij lacht. 
“Natuurlijk. We organiseren ook pokertornooien. Voor de hogere klasse, welteverstaan.”
“Maar ook illegaal, dus?” 
De kuiltjes in zijn wangen transformeren zich in diepe strepen. 
“Dat ik geen heilig boontje ben, moet toch al lang duidelijk zijn, Bonnie.”
Ze knikt. 
“Ik weet gewoon niet hoe diep je erin zit.” 
Hij slaat zijn armen open. 
“Zo diep, hé, Bonnie … Ik heb dit niet bij elkaar verdiend door als een schaap de kudde te volgen in dezelfde slaafse richting. Ik heb voor mezelf gekozen. Dat is wat De Raedtsmannen doen, al jaren aan een stuk. Een dikke middelvinger opsteken naar de maatschappij waarin we leven. Als wij iets stelen vliegen we den bak in, maar dat de overheid dat dag in dag uit doet met elke mens die een correct leven wil leiden, wordt zomaar getolereerd? Niet met ons, Bonnie. Ik denk dat dat bij De Bende niet anders is?” 
Ze denkt even na. 
“Dat is waar, maar we hebben ook veel zaken die de minder koosjere kunnen maskeren. Dat is iets wat ik al heel mijn leven meekrijg, alleszins.” 
Hij knikt. 
“Uiteraard hebben we dekmantels. Hopen zelfs. Heb ik nu genoeg prijsgegeven, mevrouw?” 
Ze knikt. 
“Dank je.” 
“Tijd om te vertrekken trouwens! We gaan naar Valencia!’
Bonnie veert snel recht.
“Wat een plan!”

Terwijl de warme wind in Bonnie’s haren speelt in de rode Mustang cabrio staart ze voor zich uit en stelt ze zich even haar huidige situatie in vraag. Het rocknummer op de radio kan haar niet voldoende afleiden.

He had a nasty reputation as a cruel dude.
They said he was ruthless said he was crude.
They had one thing in common: they were good in bed.
She’d say, “Faster, faster “The lights are turning red”
.

Eagles

Bonnie laat haar gedachten de vrije loop. Ze zit in Spanje met een man die ze amper enkele weken kent. En niet zomaar een man. Eén die zijn handen vuil durft te maken. Even beeldt Bonnie zich een wel erg apocalyptische verloop van de dag in. Hij neemt haar mee, in één van de huizen in Valencia en martelt haar langzaam tot ze smeekt om vermoord te worden. Ze sluit haar ogen.

Als je zo denkt over hem, was je beter thuis gebleven.

Dat sluit de discussie. Ze moet hem gewoon vertrouwen.
“We zijn er”, lijkt het van ver te komen.
Ze voelt zijn blik op haar branden.
“Bonnie, je ziet eruit alsof het leed van alle vrouwen ter wereld op je schouders rust.”
Ze lacht haar tanden bloot, ademt diep in en schudt haar hoofd.
“Waar zijn we?”, vraagt ze terwijl Charlie de parking onder een hypermodern huis in het midden van de stad in rijdt.
“In Valencia”, knipoogt hij.
“Is dat hier van u?”
Charlie schudt zijn hoofd, maar zegt niets.
“Wie woont hier?”
Hij lacht: “Een van mijn beste vrienden.”
“Samen met zijn gezin.”
Bonnie’s humeur fleurt op.
“Ga je me nu voorstellen aan een van je beste vrienden?”

Hij knikt en neemt haar hand beet. In lichte draf trekt hij naar de lift. In de lift strijkt hij met zijn wijsvinger van Bonnie’s hals, over haar borsten die verborgen worden onder haar minuscule topje, naar haar blote buik. Net voor hij dieper kan zakken, stopt de lift. Hij port even in haar zij voor de liftdeuren opengaan en er een gigantische man met Afrikaanse roots verschijnt.
“Charlie, my man!”
De man vliegt Charlie in de armen.
“Da’s veel te lang geleden, man. Ge ziet er goed uit”, klinkt het terwijl hij goedkeurend een schouderklopje uitdeelt.
“Merci, Maurice.”
“Ge zijt ni alleen vandaag, copain?”
Een mond omhuld door hagelwitte tanden lacht haar breed toe. De man, Maurice blijkbaar, neemt haar hand beet, maakt een lichte buiging en kust het heel zacht.
“Aangenaam, juffrouw…”
Gecharmeerd klinkt er voorzichtig “Bonnie”.
“Boni…ta”, knikt hij goedkeurend.
“Kom binnen! Mi casa es su casa!”

Voor Bonnie en Charlie het goed en wel beseffen zitten ze in een prachtige stadstuin, een oase lijkt het wel, aan een overheerlijke gin-tonic te slurpen.
“Zo onverwacht, Charlie?”, vraagt Maurice na een tijdje. “’t is al lang geleje da w’elkaar gezien hemmen.”
“Ni content om mij te zien, Maurice?”
Even lijkt er spanning in de lucht te hangen, maar snel wordt die de kop in gedrukt door twee hardop lachende mannen.
“Natuurlijk wel, Charlieman. ‘t Is gewoon…”
Ietwat gestresseerd wrijft hij door zijn korte kroezelhaar.
“’t Is vandaag M&M-dag.”
Verbaasd vraagt Charlie: “M&M-dag?”
“Maurice-en-Monica-dag. Mijn vrouw en ik organiseren elke maand enen dag en nacht voor ons eigen. De kinderen blijven dan bij Monica haar ouders en wij doen iets samen. Als koppel. Da’s M&M-dag. Sebiet komt ze langs daar”, Maurice wijst naar een deur wat verderop, “compleet opgemaakt in een superstrak jurkje en zo wulps als een loopse poes binnen.”

En gelijk heeft hij. Nog geen 10 seconden later gaat de deur open en stapt er een Spaanse schone, die er inderdaad tot in de puntjes verzorgd uitziet, de tuin in. Met een verbaasde blik kijkt ze haar onaangekondigde gasten aan. Maar eens ze Charlie herkent, ontpopt ze zich in een klassevolle gastvrouw.
“Charlie, amigo. Blij dat je hier eindelijk nog eens geraakt bent!”
Drie kussen en een stevige knuffel later, staat ze voor Bonnie. Wanneer ze haar recht in de ogen aankijkt, lijkt het alsof ze opeens oog in oog staat met haar moeder. Vreemd. Aangezien deze vrouw, ondanks haar leeftijd misschien, in de verte niet op Anita lijkt.
“Je hebt een vrouw mee, Charlie”, knikt ze goedkeurend terwijl ze met haar hand over Bonnie’s kaak strijkt.
“Een mooie vrouw”, zegt ze terwijl ze opnieuw recht in de blondine haar ogen kijkt.
“Monica, dit is Bonnie”, klinkt het met enige trots in zijn stem.
“De vrouw van mijn leven”, voegt hij er even fier aan toe.
Bonnie schrikt wanneer ze dit hoort, maar kan het niet laten haar lippen tot een glimlach te vormen. Ze voelt haar wangen rood aanlopen.
“Het is nog pril, niet, juffrouw?”
Licht ongemakkelijk knikt Bonnie.
“Geniet maar van die vlinders, lovebirds!”, roept de Spaanse er opeens uit terwijl ze haar handen een paar keer tegen elkaar klapt.
“Kom, we gaan de stad in,” huppelt ze van ongeduld.

De airconditioning van de juwelierszaak brengt verkoeling in het verhitte hoofd van Bonnie. Ze geeft haar longen de kans eens diep in en uit te ademen voor ze verder binnenstapt en haar hand volgt die Charlie vasthoudt. Hij kijkt met pretoogjes achterom voor hij richting toonbank stapt.
“The long necklace with the big red stone…”, valt hij in een onberispelijk Engels met de deur in huis.
“The ruby”, corrigeert de dame achter de toonbank hem meteen voor ze knikt en post zet richting etalage.
Met een voorzichtige maar zekere tred keert ze terug met in haar hand een soort dienblad met daarop de ketting die Bonnie na een hele discussie voor het raam van de juwelier uiteindelijk had aangewezen.

Het was allemaal begonnen met Monica die, luid genoeg zodat ook de mannen die wat verderop stonden het konden horen, had gepolst of Bonnie al een cadeau had gekregen van Charlie. Bonnie had wat verlegen haar hoofd geschud en dat bleek voor Monica het startschot om tegen Charlie in de aanval te gaan.
“Charlie,” stak ze zelfzeker van wal, waarna hij meteen had omgekeken en samen met Maurice op de twee dames was toegestapt.
“Zeg me niet dat je zo’n prachtige vrouw nog niet overstelpt hebt met geschenken?”
Charlie had zijn tanden breed gelachen, maar niets gezegd waardoor Monica nog een stapje verder ging.
“Als je haar écht ziet zitten, moet je nu deze…”
Ze onderbrak zichzelf om naar een juwelier aan de overkant van de straat te wijzen.
“… zaak binnenstappen en haar kopen wat ze wil.”
Opnieuw lachte Charlie breed, maar ditmaal deed hij wel zijn mond open.
“Mij goed”, knipoogde hij naar Bonnie.
Hij nam haar beet en sleepte haar enthousiast de straat over en hield halt voor de etalage.
“Als je zou mogen kiezen wat je ook wil, Bonnie…”
Zijn greep op haar hand verdween waarna hij haar kin zacht vastgreep en haar hoofd naar zijn lippen begeleidde. Het was een korte kus, maar hij deed de vloer onder Bonnie’s voeten daveren. Na een snelle blik richting Monica, van wie ze een knipoog kreeg, richtte ze zich op de etalage. De prijskaartjes dansten even voor haar ogen.
“Charlie”, klonk het bijna smekend toen ze haar blik afwendde van de voor haar ogen dansende prijskaartjes.
“Je hoeft dit echt niet te doen”, stamelde ze.
Voor Charlie haar kon aanspreken, kwam Maurice tussenbeide.
“Als een vent je een juweel wilt geven, mag je niet weigeren Bonnie.”
Licht ongemakkelijk haalde ze haar schouders op en keerde ze zich opnieuw naar het glas waarachter een wereld van goud en stenen huisde. Het duurde echter niet lang voor ze een halsketting met een prachtige hanger in de gaten kreeg. De rode steen zat gevangen in een geometrische kubus uit witgoud.
“Je hebt iets gezien”, fluisterde Charlie geamuseerd in haar oor.
Een blos verraadde haar al snel. Maar snel trachtte ze dat te verbergen door verder rond te kijken in de etalage. Het prijskaartje van de ketting leek ondertussen in haar netvlies gebrand. 869 euro stond er in kleine maar toch duidelijke cijfers op het al even minuscule papiertje.
“Het is die ketting”, klonk het beslist uit de verte.
Wanneer Bonnie Charlie’s wijsvinger volgt, blijkt al snel dat zijn vastberadenheid terecht is. En opnieuw kan ze haar eerlijkheid niet verbergen.
“Dat is echt te veel Charlie”, had ze nog geprobeerd voor hij haar hand had gegrepen en de winkel was binnengestapt met een enthousiaste Marcel en Monica in hun kielzog.

Nog voor de winkeldame aanstalten kan maken om de ketting bij Bonnie aan te doen, neemt Charlie ze van haar over. Langzaam laat hij de ketting over haar hoofd als een kroon naar beneden zakken. Bonnie’s spiegelbeeld gunt haar een lach die ze nog niet vaak heeft mogen aanschouwen wanneer de ketting zacht op haar sleutelbeenderen valt en door het gewicht van de edelsteen verder haar weg zoekt tussen haar borsten. De met de steen gevulde ‘kooi’ die net boven de rand van haar minuscuul topje tot rust komt, wijst met één punt naar haar ontblote sixpack. 
“Die is op uw lijf geschreven”, klinkt het met verstomming zacht in haar oor.
De kleur van haar wangen past hoe langer hoe meer bij die van het pronkstuk dat in haar decolleté hangt. Na een knipoog naar haar tweelingzus in de spiegel wendt Charlie zich tot de winkeldame.
“Can I pay in cash?”
Beleefd knikt de vrouw met een glimlach die lijkt alsof hij erop is gekleefd. Zonder verpinken haalt Charlie een aanzienlijk aantal dubbel geplooide geldbriefjes bij elkaar gehouden door een dasspeld uit de binnenzak van zijn blazer tevoorschijn. Nadat hij even geconcentreerd met zijn duim over de zijkant van de briefjes gleed, neemt hij er een tiental uit die hij meteen aan de vrouw voor hem geeft. De rest van het stapeltje, dat nog steeds behoorlijk aanzienlijk is, verdwijnt opnieuw in de binnenzak terwijl de winkeldame op haar beurt de briefjes telt. Eén voor één verdwijnen de 100 euro biljetten onder een soort lichtbakje waarmee ze de echtheid ervan kan controleren. Even houdt Bonnie haar adem in, maar dat blijkt ongegrond wanneer de dame een briefje terug in Charlie’s richting schuift.

“There’s one too many”, klinkt het terwijl ze in haar kassa op zoek gaat naar nog wat wisselgeld en het ook over de toonbank schuift.
Nog voor vrouw het afschrift kan geven, heeft Charlie zich al omgedraaid en stapt hij de zaak terug uit. Wanneer het viertal terug buiten is gestapt, kan Monica zich niet langer houden. Als een bakvis begint ze te applaudisseren.
“Dit was zo romantisch”, kirt ze terwijl ze tussen Bonnie’s borsten grijpt en haar hanger vastgrijpt.
“En zo mooi”, beklemtoont ze terwijl ze in de jonge blondine haar ogen kijkt.
“Ik wil ook wel zo’n spontaan cadeautje”, klinkt het terwijl ze haar blik naar haar man richt, die met een lachje haar poging wegwuift.
“Jij krijgt al genoeg cadeaus”, verantwoordt hij zich.

De steen brandt uren later nog steeds na tussen Bonnie’s borsten en steekt af tegen het koude ijs dat ze in haar mond krijgt. Het is sorbet om precies te zijn, door Monica zelfgedraaide gin tonic sorbet. Om duimen en vingers van af te likken lekker. Het is een knipoog naar het aperitief van enkele uren geleden en een welkome afwisseling op de rode wijn die in tussentijd bij de lekkere op de barbecue gegrilde côte à l’os is gevloeid.
“Het is hier gewoon het paradijs op aarde”, zucht Bonnie genietend.
Monica lacht haar toe: “Waarom denk je dat we naar hier zijn verhuisd?”
“Waar wacht je op, Bonnie?”, doet Maurice er nog een schepje bovenop.
Ze denkt even na voor ze antwoordt: “Ik denk niet dat ik zo ver van mijn familie en vrienden zou kunnen wonen.”
Maurice en Monica kijken elkaar aan. De liefde spat even als bliksemschichten tussen hen heen.
“Soms heb je alleen elkaar nodig. En is al de rest een gewicht dat je meezeult. Als je dat gewicht van je afschudt, ben je zo vrij als een vogel.”
Bonnie schrikt van Maurice zijn woorden. Het is de eerste keer dat hij zo diepzinnig uit de hoek komt. Haar nieuwsgierigheid is gewekt.
“Ik denk toch dat dat vaak een vlucht is, naar het buitenland verhuizen. Dat is toch het teken dat je het thuis niet goed hebt? Dat je rusteloos bent?”
Maurice weegt haar woorden af.
“Het gaat niet om waar je van wegvlucht, maar wel om een plek vinden waar je meer jezelf kunt zijn.”
Monica wuift zijn zweverige praat weg: “Na een glas of vijf ontpopt ‘Mau’ zich altijd tot een eersteklas filosoof.”
“Trouwens,” gaat ze verder, “je hebt gelijk Bonnie. Hij is gevlucht. Ik ook trouwens. Maar daar gaat het al lang niet meer alleen over. We hebben een nieuw leven gevonden. Een leven dat we nooit zouden kunnen leiden als we in België waren gebleven.”
Aan zijn zuchtje te merken, wordt Maurice wat ongemakkelijk van de richting die het gesprek is opgegaan. Maar Monica lijkt zich van geen kwaad bewust. Of speelt het goed alleszins.
“Het is toch waar, Maurice”, gaat ze verder.
“Dan was jij nog verder die wereld ingegaan en dan was het sowieso fout afgelopen. Jij bent daar niet voor gemaakt”, besluit ze terwijl ze de klemtoon legt op het eerste woord van de zin.
Een onwelkome stilte maakt zich meester over het viertal.
“Ik denk dat niemand daarvoor gemaakt is,” probeert Maurice het op een luchtige manier op te nemen, “maar zonder het leven dat ik in België heb gehad, was dit nieuwe leven er nooit geweest.”
“Meer nog”, gaat hij verder. “Dan waren we nooit samen geweest, Monica. Vergeet niet dat jij altijd op bad boys valt.”

Monica steekt haar tong uit en rolt uitdagend met haar ogen.
“Daar heb je 100 procent gelijk in, schatje. Maar… je bent al lang geen bad boy meer.”
“Tijd voor verandering”, klinkt het zwoel terwijl ze zich naar Charlie draait.
 Charlie, die zich de hele tijd al stil had gehouden, komt in actie.
“Dat is dus wat ik voor je ben”, flirt hij overduidelijk waarna de sfeer meteen een andere richting in draait.
“Ik laat je proeven van de wereld van de slechteriken.”
Voor Monica hem antwoordt, werpt ze Bonnie even een aarzelende blik.
“Charlie, ik weet niet goed hoe ver ik vanavond kan gaan nu Bonnie erbij is”, mompelt ze onzeker.
“Je hebt gelijk, Monica”, knikt Charlie.
“Eigenlijk moet je weten hoe we elkaar ontmoet hebben, Maurice, Monica en ik. Een jaar of tien geleden, nog voor dit prachtige koppel naar dit oord van verderf verhuisde, hebben ze samen bij me aangeklopt voor mijn diensten.”
Bonnie hoort het donderen in Keulen, maar tracht haar cool te bewaren.
“Voor één of andere huwelijksverjaardag…”
“We waren vijftien jaar samen”, zet Monica recht.
“… nam Maurice contact met me op om zijn vrouw een pleziertje te doen. Haar grootste fantasie was een trio met een andere man. En zo geschiedde.”
Met die laatste stelling maakt Charlie duidelijk dat hij niet verder in detail wenst te gaan, maar dat is buiten Monica gerekend.
“Dat is nog altijd het beste moment uit mijn leven”, lispelt ze blozend.
“Erg hé,” gaat ze verder. “Ik heb verdomme twee kinderen op de wereld gezet!”

Tot grote verbazing van Bonnie blijft Maurice stoïcijns bij de nieuwe richting van het gesprek, terwijl zij alle moeite van de wereld moet doen om haar tong af te bijten. Toch is hij het die nu het woord neemt.
“Het viel zo goed mee voor iedereen, dat we dat zijn blijven doen.”
“Zo’n één à twee keer per jaar”, voegt hij er nog aan toe alsof het over een jaarlijkse samenkomst op de traditionele pensenkermis gaat.
“Er wordt al lang niet meer voor betaald, voor de duidelijkheid”, concludeert Charlie.
“En dus…”, neemt Monica opnieuw het woord terwijl ze zich op Bonnie richt, “is het nu vreemd om jou erbij te hebben.”
Ze lijkt te schrikken van haar eigen woorden.
“Ik bedoel dat niet op een slechte manier, hé, Bonnie”, verontschuldigt ze zich terwijl ze haar hand op Bonnie’s dij legt.
“Het is geweldig dat Charlie eindelijk eens een vrouw meebrengt. Ik weet alleen niet…”
Monica twijfelt duidelijk om verder te gaan en haalt haar hand van Bonnie’s dij weg. 
Bonnie neemt het woord: “Ik heb mij psychologisch niet kunnen voorbereiden op een gangbang.”
Haar directheid doet haar gezelschap bulderlachen. De spanning ebt weg.
“Niemand hoeft hier iets te doen waar hij of zij zich niet goed bij voelt.”
Het is Maurice die opnieuw onverwacht uit de hoek komt.
“Dank u, Maurice”, fluistert ze ongemakkelijk.
“Maar Bonnie”, klinkt het zacht naast haar terwijl het hand van Monica opnieuw haar dij opzoekt.
“Ik had je toch heel graag …”
Even pauzeert ze.
“Eens laten proeven van een intieme kus onder de meisjes”, maakt ze haar zin af.

Bonnie grijpt het voor driekwart volle glas rode wijn dat voor haar op tafel staat vast en gooit het in één keer achterover. Ze draait zich Monica’s richting uit.
“Waar wacht je dan nog op”, klinkt het uitdagend.
Terwijl de lippen van Monica de hare vinden, stijgt de wijn langzaam naar haar hoofd. Ze smaakt naar champagne.