Categorieën
Uncategorized

Hoofdstuk 22

“Kijk wie ze nu binnen gooien om de dag te redden”, zegt Koen ironisch. 
Schoorvoetend komt Bonnie Bada Bing binnen. Ze kan haar ogen niet geloven. Koen heeft alles uit de kast gehaald en de hele bar is volledig aangekleed zoals ze hadden afgesproken. Met een voorzichtige kus op zijn wang begroet Bonnie haar zakenpartner. 
“Sorry, Koen. Het is druk geweest de laatste dagen.” 
Koen keert zich om en loopt naar de bar. 
“Niet te druk om een optreden mee te pikken”, kaatst hij terug. 
Hij wijst naar haar t-shirt van the Black Widow. Bonnie voelt hoe haar gezicht rood aanloopt. 
“Ik heb sorry gezegd, Koen. Kunde nog hulp gebruiken of gaat ge mij hier blijven aanvallen?”
Koen gebaart haar wat te kalmeren.
“Doet gij maar wa rustig en zie dat ge klaar zijt voor uw act van vanavond”, daagt hij uit. 
Bonnie wordt afgeleid door een binnenkomende sms. Zou het eindelijk Charlie zijn? Nadat ze hem achterliet bij Kate, heeft ze niets meer van hem gehoord. 
“Ik wacht al meer dan 24 uur op nieuws van je. Cx.” 

Vanwaar komt dit nu weer? 

“Ik kan net hetzelfde zeggen”, antwoordt ze vingervlug. 
“Bonnie!”
Ze schrikt op van haar schermpje en kijkt Koen aan. 
“Heb je nu iets opgevangen van wat ik je gezegd heb?” 
Bonnie schudt haar hoofd. 
“Ik sta hier overal alleen voor, dan beslis je eindelijk langs te komen en dan ben je constant op uw gsm bezig?” 
Voor Bonnie hem kan antwoorden, weerklinkt haar beltoon. Charlie’s naam prijkt op het scherm.  
“Sorry Koen, ik moet dit even opnemen.” 
Ze keert zich om, loopt de deur van Bada Bing uit en neemt op. 
“Bonnie.” 
“Charlie.” 
“Je bent gewoon vertrokken zonder iets te zeggen en dan verwacht je van mij dat ik jou bel?” 
Bonnie is verbouwereerd. 
“Ben je met mij aan het lachen Charlie? We hebben met elkaar gesproken voor ik weg ben gegaan. Ik heb gezegd dat ik weg moest omdat ik een meeting met mijn moeder had over het feest in Bada Bing vanavond en jij hebt aangegeven dat je bij Kate ging blijven.”
Het blijft stil langs de andere kant van de lijn. 
“Ge waart echt té ver heen, Charlie. Alé, ge laat uw vrouw alleen een taxi vanuit Antwerpen naar huis nemen terwijl gij lekker blijft spoonen met een andere vrouw. En ik moet u bellen?” 
“Prinses …” 
“Echt waar Charlie. Dit is toch absurd! Bekijk het eens vanop een afstand. Het lijkt alsof we in een b-film zijn beland! Een 40-jarige gangster met een upperclass gigolobureau slaat een vrouw aan de haak die zijn dochter zou kunnen zijn. Een half jaar later zijn ze getrouwd en nog geen maand nadien betrekt hij haar in een situatie waarin hij haar laat toekijken hoe hij een andere vrouw neukt. En dat zou allemaal maar normaal moeten lijken?” 
Bonnie’s stem schiet de hoogte in. Het blijft stil aan de andere kant van de lijn. 
“Ge vond het anders wel lekker.” 
Een rode lap op een stier is er niets tegen. Bonnie vecht tegen de drang om de telefoon neer te gooien en beslist om het niet te doen. 
“Charlie, ben ik niet duidelijk? Zoiets doe ik nooit meer.” 
Haar lip trilt.
“Maar het was wel lekker”, geeft ze toe.
Hij lacht. 
“Sorry, prinses. Je hebt me geen enkel moment het gevoel gegeven om ermee te stoppen. En dan verdwijn je opeens? Ik geloof je als je zegt dat we gesproken hebben, maar ik kan me dat echt niet herinneren. Ik dacht dat je gewoon vertrokken was zonder iets te zeggen.” 
Bonnie wacht meer woorden af. 
“We doen dat niet meer, dat heb je nu wel duidelijk aangegeven. En we zien wel wat de toekomst brengt. Ik zie je graag, prinses.” 
Zijn oprechtheid verrast haar. 
“Zo eerlijk, Charlie. Heb je al gesnoven?”
Charlie verheft zijn stem. “What the fuck, Bonnie.”
“Wat? Mag ik dat niet zeggen aan de telefoon?” 
Hij kucht. 
“Ik ga afleggen, Bonnie.” 
“Neen, wacht, Charlie. Niet doen! Sorry.” 
Hij gromt. 
“Ik wil je zien.” 
Bonnie denkt na. 
“Wat is dat feest trouwens in Bada Bing?” 
Ze zucht. 
“Dat je dat niet weet.”
“Ik heb veel aan mijn hoofd, Bonnie.” 
“Het feest van het jaar, een maffia-avond. Iedereen komt.” 
Bonnie realiseert dat ze dat laatste niet had moeten zeggen. 
“Ik ook”, besluit hij. 

Fuck.

“Ik had niet verwacht dat je zou komen.” 
“Waarom zou ik niet mogen komen? Wat ben je van plan?” 
“Dat kan ik niet zeggen, Charlie. Alle voorbereidingen voor het feest werden genomen toen we ambras hadden. Maar ik kan je uiteraard niet verbieden om te komen.”
Hij zucht. 
“Zeg me niet dat het is wat ik denk dat het is.” 
Ze rolt met haar ogen. 
“Wat denk je dat het is?” 
Hij reageert niet. 
Whatever, Charlie. Als je zin hebt om te komen vanavond, ben je welkom. Maar ik ga er heel de planning niet voor omgooien”, besluit ze. 
“Om hoe laat begint het?” 
“Om 22u openen we.” 
“Ik kom”, klinkt het voor hij het gesprek beëindigt. 

What the fuck was dit?

Bonnie twijfelt om terug te bellen, maar beslist gewoon Koen op te zoeken en daar de plooien wat glad te strijken. Ze vindt hem achter de bar, druk in de weer met een nieuwe lading drank in de koelkasten te plaatsen. 
“Sorry, Koen. I’m all yours now.” 
“Ge zult nooit all mine zijn, Bonnie.” 
Bonnie’s maag raakt in de knoop. Koen ziet meteen dat er iets aan de hand is. 
“Wat scheelt er, Bonnie? Ge gaat toch niet terugkrabbelen voor vanavond?” 
Ze haalt haar schouders op. 
“Ik kan niet doen wat we gerepeteerd hebben.” 
Koen kijkt verbouwereerd. 
“Hoezo?” 
“Charlie komt’, zegt ze stil. 
“Charlie? Hoe Charlie? Wat is er gebeurd? Hebt ge hem terug gezien?”
Bonnie knikt en voelt hoe het bloed weer naar haar wangen loopt. Koen schudt zijn hoofd. 
“Drie dagen geleden voor het eerst.” 
“Wat is dat nu voor een fucking antwoord? Hoeveel keer hebt ge ‘m al gezien misschien?” 
Bonnie weet zich geen houding te geven. 
“Veel”, is het enige woord dat ze durft uit te spreken. 
“Jezus, Bonnie. Gij zijt echt niet te geloven. Dat ge u zo laat inpakken door die vent. Elke. Keer. Opnieuw? Ik begrijp dat niet. Gaat ge die nu echt terug een kans geven?”
Koen staat gespannen achter de bar. Bonnie tracht toenadering te zoeken door haar hand op de toog te leggen, maar hij gaat er niet op in. Ze zucht. 
“Eerlijk, Koen? Ik weet het niet. Ik kan hem gewoon niet negeren. Ik ben ermee getrouwd.” 
“Daar ben ik mij maar al te goed van bewust, Bonnie.” 
Hij laat zijn hoofd zakken. 
“Ik ga hem kiezen, Koen.” 
Hij kijkt terug op. 
“Wa bedoelde?” 
“Dat ik hem op de stoel zet”, zegt ze voorzichtig. 
Zijn euro valt. 
“Gaat ge mij nu echt diene lapdance afnemen, Bonnie? Wat is da me u? Denkte nu echt dat ik altijd ga blijven klaarstaan om uw rebound te zijn? Fucking hell! Dat was toch een té goed plan! Dat wij als clubeigenaars het goeie voorbeeld geven met een knaller van een lapdance? Dat zou echt als een bom …” 
Zijn zin maakt hij niet af. 
Whatever, Bonnie. Doet ‘m dan met Charlie.” 
Bonnie zet zich recht op haar kruk en grijpt zijn hand vast. 
“Koen, sorry. Maar ik kan dat echt niet maken. Dat besefte nu toch. Als ik die act doe zoals wij die vorige week gerepeteerd hebben … Dan maakt Charlie u kapot.” 

Een flashback naar de generale repetitie van vorig weekend flitst voor Bonnie’s ogen. Koen had erop gestaan dat Bonnie haar lapdance toch al één keer op hem oefende. Dat was voordien nog niet het geval geweest aangezien Candice steeds Koen zijn plaats had ingenomen. 
“Trouwens, als zaakvoerder van deze stripbar, moet ik alles onderwerpen aan een grondige quality control”, had Koen uitdagend gelachen.
Een actie waarmee hij Bonnie willens en wetens al snel gek maakte. Tot Koens grote verbazing knikte Bonnie echter gewoon en nam ze post achter de dj-tafel. Haar toch oh-zo-toepasselijke nummer speelde al snel de eerste noten.
“Eerst moet je in de zaal gaan zitten”, duwde Bonnie Koen het podium af. Onderdanig deed de man wat van hem verwacht werd. Terwijl Bonnie zich sensueel ontdeed van haar klederdracht, stond Koen met een verbaasde blik te kijken. Wanneer ze de stoel vanuit de coulissen haalde en Koen erop uitnodigde, straalde zijn blik één en al lust uit, tot groot genot van Bonnie. Ze belandde na wat schijnbewegingen voor het eerst met haar achterwerk op zijn schoot en had meteen gevoeld dat haar act het gewenste resultaat had bereikt. Maar toen Koen haar aan haar billen vastgreep, sprong ze al snel op, ondeugend haar wijsvinger heen en weer schuddend. Traag vatte ze opnieuw op zijn schoot post, maar ditmaal met haar borsten, stevig opgepompt door het korset, praktisch tegen zijn neus duwend. Meteen voelde zij zijn lid reageren.
“Ik denk dat de kwaliteitscontrole positief is”, fluisterde ze in zijn oor toen ze in één vloeiende beweging van hem afsprong. Zijn blik zei meer dan duizend woorden. 

Een half uur na openingstijd zit Bada Bing stampvol. Het contrast tussen binnen en buiten kan niet groter zijn. Eens je één stap binnen Bada Bing gezet hebt, beland je in een andere wereld. Een wereld waar de tijd is blijven stilstaan rond de jaren zestig. Op de noten van een liveband die nummers van Ray Charles en consoorten op hun repertoire hebben staan, slaan rijke zakenmannen met het obligate glas whisky in de hand, een praatje met hun nog rijkere illegale concullega’s. De klederdracht van het mannelijke geslacht is typisch voor de golden sixties: een strakke smoking in variaties van effen lichtgrijs tot pikzwart met witte krijtstrepen, met daaronder al dan niet nog een classy vest en wit strak hemd. Bij sommigen ontbreken zelfs de bijhorende zwart-witte schoenen en maffiahoeden niet. Vrouwen zijn er in alle soorten en maten, maar één ding hebben ze allen gemeenschappelijk: er is meer lichaamsvlees tentoongespreid dan dat er bedekt is. Bonnie is echter de uitzondering op de regel. Ook zij draagt net zoals de mannen een strak maatpak. Haar statement is duidelijk: zij is the boss! Al staat het statement waarmee ze straks zal uitpakken daar haaks tegenover.
“Die twee mannen van ons lijken het goed met elkaar te vinden vanavond.”
Bonnie schrikt op wanneer Eden plots naast haar staat, wijzend naar Koen en Charlie die zichtbaar genieten van de muzikale escapades van de liveband.
“Zijn jullie stiekem getrouwd misschien?”, vraagt Bonnie haar ijzig kalm. Het irriteert haar mateloos dat Eden denkt dat ze hem volledig in haar klauwen heeft. Plagerig duwt Eden haar halfnaakte heup tegen die van Bonnie.
“Moest ik niet beter weten, ik zou denken dat je jaloers bent”, klinkt het bitsig uit de mond van haar schoonzus. Maar wanneer Eden merkt dat Bonnie de humor van de situatie niet inziet, neemt ze al snel de benen. Bonnie twijfelt. Zou het dat ze jaloers is? Het is gewoon vreemd om Koen met een vrouw te zien. Sinds ze elkaar kennen is hij altijd alleen van haar geweest, zonder dat ze er ook maar iets voor hoefde doen. 
“Dames en heren”, klinkt er opeens door de microfoon. Meteen zijn alle ogen op Koen gericht, die op het podium post heeft gevat. Ook hij is all the way gegaan met zijn outfit, op aanraden van zijn partner in crime Bonnie natuurlijk. Als enige vanavond draagt hij een helder wit pak met een zwart hemd eronder, vergezeld door een spuuglelijke maar oh-zo-toepasselijke gouden ketting rond zijn hals en een dikke sigaar tussen zijn mondhoeken geklemd. Voor hij van wal steekt, neemt hij de bruine toeter uit zijn mond.
“Ik wil jullie allereerst graag één voor één welkom heten. Jullie maken deze avond. Bada Bing zorgt alleen voor de omkadering. Voor jullie telt alleen het beste: ik stel jullie voor aan mijn parel, Candice!”
Zoals afgesproken worden alle lichten in de zaal gedoofd en is er slechts één spot gericht op een zo goed als naakte Candice, die toont dat lenigheid niet alleen voor Aziaten en bonenstaken is weggelegd.

De verschijning van Candice is de call voor Bonnie om zich naar de coulissen te begeven, waar ze Koen treft in hun loge. Met grote afwachtende ogen staart hij haar aan.
“Wat als hij niet opdaagt, Bonnie?”, vraagt hij voorzichtig terwijl hij een briefje van vijftig oprolt en de lijn voor zich op de make-up tafel naar binnen jaagt.
“Hij gaat er zijn, Koen. Gaat daar maar van uit. Leg mij ook maar eentje. Ik ga het kunnen gebruiken”, giechelt Bonnie nerveus.
Met haar hart bonzend tot in haar keel, ziet ze achter het gordijn van het podium hoe Candice als kers op de taart een split doet terwijl ze op haar handen staat. Onder luid applaus en nederig buigend neemt de stripteuse afscheid van het publiek. Nu is het tijd voor Bonnie om in de schijnwerpers te gaan staan.
“Koen en ik zijn blij jullie zo te kunnen vermaken. Ik heb lang nagedacht over hoe ik jullie zou kunnen plezieren. Ik heb gedacht aan een nummer, een lied, maar eerlijk gezegd wil ik jullie dat niet aan doen. Mijn wederhelft zal kunnen beamen dat mijn zangtalent best behouden blijft voor onder de douche”, lacht Bonnie, tot grote vreugde van de aanwezigen. Als ze haar hand even omhoog steekt, is het snel opnieuw muisstil.
“Daarom heb ik mijn vrienden van de liveband gevraagd een nummer voor mij te spelen. Een applausje, mensen.”
Terwijl Bonnie het applaus in gang steekt, zet de liveband It’s a man’s man’s world van James Brown in. Het signaal voor Bonnie om de show van haar leven te geven, tot grote verbazing van elk individu in de zaal. Tot haar eigen grote verbazing eveneens trouwens. 

Het idee ontstond zowat een paar weken eerder toen Koen en Bonnie na een lunch onder hun tweetjes nog wat besloten na te praten in het bijzijn van een fles Veuve Cliquot op het dakterras van Koens appartement boven Bada Bing.
“Weet ge waar ge iedereen mee omver zou blazen, Bonnie?”
Zo begon hij, heel uitdagend, met een grijns tot achter zijn oren. Bonnie, die na al een glas of twee de bubbels naar haar hoofd voelde stijgen, bungelde al snel als een hulpeloze vis aan Koens lijn.
“Het gaat sowieso iets dirty zijn, ik zie het aan uw gezicht!”, lachte ze plagend.
Met duivels schuldige ogen keek Koen haar knikkend aan.
“Zelf het podium bestijgen en al die venten tonen dat ge naast een sterke zakenvrouw ook een bom van een wijf kunt zijn”, fluisterde hij uitdagend.
Koen legde zijn wijsvinger op zijn lippen en zijn duim op zijn kin. 
“Ik durf erom wedden dat ge mij gene lapdance durft te geven op het podium van Bada Bing tijdens de maffia-avond.”
Hij keek haar schalks aan. 
“Wedden voor … 1.000 euro?” 
“Wat? Duizend euro? Zijde niet een beetje aan ‘t overdrijven? Duizend euro? Maar goed, Ik wil gerust 1.000 betalen om van u ne lapdance te krijgen.”

And now it’s showtime! Tergend traag trekt Bonnie haar blazer uit en opent ze één voor één de knopjes van haar hemd. Net voor ze zich omkeert, schenkt ze een haar met open mond aanstarende Charlie – hij is gekomen! – een knipoog. Met haar rug naar het ondertussen dol geworden publiek trekt ze de rest van de knopen open, waarna ze als knikkers over het podium rollen. Langzaam haalt ze haar armen uit de mouwen van het hemd en laat ze het van haar lichaam schuiven, een pracht van een op maat gemaakt korset onthullend. Terwijl ze zich op dezelfde brute manier van haar broek ontdoet, zet ze post naar de band en neemt ze de zanger wat plagend onder handen.

It’s a man’s man’s world
But it could be nothing without a woman or a girl.

James Brown

Opeens richt Bonnie al haar aandacht op Charlie, wiens gezichtsuitdrukking niet veel goeds belooft. Met haar wijsvinger tracht ze hem het podium op te lokken, maar daar weigert hij koppig op in te gaan. Vanuit de coulissen stopt Koen Bonnie een stoel toe. Hij houdt hem wat langer vast dan nodig en kijkt haar indringend aan. Bonnie lipt een ‘sorry’ voor ze de stoel in het midden van het podium neerplant. Eén vingerknip later is er slechts één spot gericht op de stoel. Vanuit het donker klinkt Bonnie’s stem bevreemdend door de microfoon. “Take your seat, Charlie. You’re ready for a lapdance?”
Onder luid applaus van de aanwezigen, bezwijkt Charlie onder druk en bestijgt hij schoorvoetend het podium en later ook de stoel. En net zoals Koen het tijdens de generale repetitie niet droog kon houden, bezwijkt ook Charlie voor haar aantrekkingskracht.

Wanneer Bonnie volledig onder de adrenaline van haar act opnieuw de loge binnenkomt, treft ze er een zichtbaar woeste Charlie aan. Met gekruiste benen en armen en een gezicht dat op onweer staat, kijkt hij haar aan met die gevreesde ogen van hem. Onschuldig haalt Bonnie haar handen de lucht in.
“Komaan Charlie, dat was er toch niet over?”
Wanneer zijn befaamde grijns langzaam op zijn tronie verschijnt, weet Bonnie dat het wel meevalt met zijn kwaadheid.
“Dat was gewoon supergeil, Bonnie. Ik stond er zo geil van dat het besef dat iedereen in de zaal hetzelfde voelde, ondraaglijk werd”, bevestigt Charlie haar vermoeden. 
Nu is het aan Bonnie om te grijnzen: “Charlie, als ik u kan zien neuken met een andere vrouw moet jij er toch tegen kunnen dat er een hoop venten op mij staan te geilen, niet? Wees al blij dat ik jou er heb uitgepikt voor die lapdance.”
Verslagen haalt Charlie zijn hand op, maar neemt het dan op ontdekkingstocht langs Bonnie’s nog steeds half naakte billen.
“Zolang ik maar de enige ben die aan dat goddelijke lichaam van jou mag komen, maar we weten allebei wie op die stoel had gezeten als ik er niet was geweest. En dat vind ik niet ok.”
Bonnie’s hand verdwijnt in het zijne. 
“Maar de reden waarom ik naar hier ben gekomen, is om je dit te geven.”
Haar maag krimpt samen als Charlie in zijn zak begint te rommelen. 
Zijn gesloten hand gaat open boven het hare. Er valt een sleutel in. 
“Ik ben er vanochtend ingetrokken. Ik wacht daar op je en geef je alle tijd van de wereld om te komen. Ik hoop echt dat je komt. En als je komt, dan ligt de rode loper voor je klaar.”