Categorieën
Uncategorized

Hoofdstuk 2

“Dat is ‘t dan wat den business in ‘t wit betreft”, besluit Anita het eerste deel van de vergadering met de nadruk op het voorlaatste woord.
Dat is blijkbaar het signaal voor Paulien en Heleen om hun boeltje te pakken en recht te staan. Paulien die er zoals gewoonlijk piekfijn uitziet in haar maatpakje legt, voor ze Heleen volgt naar hun werkplek, haar hand nog even op Bonnie’s schouder.
“’k Zen echt content da ge d’r eindelijk bij zijt, Bonnieke.”
Bonnie knikt dankbaar, maar richt haar aandacht meteen terug op haar moeder. Wanneer de deur achter Paulien in het slot valt, gaat Anita verder.
“Bonnie, zo zien onze vergaderingen d’r altijd uit. Eerst gaan we samen met Heleen en Paulien over de legale zaken, zoals vastgoed, logistiek en een deel van de boekhouding, het witte”, benadrukt ze.
“Als zij de vergadering verlaten hebben gaan Amy, Carla, Desirée en ik nog efkes verder over de andere kant van de zaak.”
Even bedenkt Bonnie dat het misschien opnieuw om een soort inwijdingsgrap gaat, maar de afgestreken blikken van het viertal aan de tafel laten geen plaats voor twijfel. Dit is bittere ernst.
Haar moeder gaat verder: “In tegenstelling tot de rest van deze Bende krijgde gij van mij de keuze om te blijven zitten of naar buiten te gaan. Ma beseft wel…”
Even valt er een onaangename stilte.
“Dat uw keuze definitief is.”

Hoewel Bonnie wel had verwacht dat deze vraag er zat aan te komen en ze al uitvoerig de tijd heeft genomen hierover na te denken, gaat haar hart als een bronstig przewalskipaard tekeer. Ze wikt nog even haar woorden voor ze haar tafelgenoten van een antwoord dient.
“Mama, Carla, Desirée, Amy…”
Eén voor één kijkt ze hen aan.
“Al gans m’n leven kriebelt het om deel uit te maken van de Bende. En laat ons nu nekeer eerlijk zijn. Ik zie al gans mijn leven ‘t één en ‘t ander gebeuren hier in den Bar. Dus echt ‘wit’ zal ik nooit meer zijn. Maar nu da ‘k mee aan tafel zit, wil ik méé zijn. Ik wil alles weten. Ofwel gade d’er vollédig voor, anders beter helemaal niet.”
Vier brede glimlachen beantwoorden Bonnie’s woorden. Maar lang wordt er niet bij stilgestaan, want al snel neemt Anita opnieuw het woord.
“Dan volgde vanaf nu de vergaderingen. Allemaal. We gaan nu ni de gansen tijd alles tot in de puntjes uitleggen. Ge volgt gewoon en langzamerhand dan leerdet wel. Als ge vragen hebt, stelde die maar as ‘t gedaan is.”
Bonnie knikt onderdanig.
“Ok, mama.”
Anita schudt haar hoofd.
“Nog één ding. Hier is ‘t Anita.”
Bonnie knikt zwijgzaam.

“Ik heb een nieuwe aanvraag”, steekt Desirée van wal.
Anita en Amy kijken haar aandachtig aan. Wanneer het Anita duidelijk wat te lang duurt vooraleer Desirée verder gaat, begint ze haar non verbaal aan te sporen verder te gaan.
“Ik werd gecontacteerd door Isabelle, een dame van 42. Ze weet dat haar man haar bedriegt, maar van hem verlaten wil ze niets weten. Integendeel, ze wil met hem blijven verder leven en doen alsof haar neus bloedt. Ondertussen wil ze wel dat wij hem een stevige som afhandig maken door hem af te persen. Dat dan naar haar kan doorgeschoven worden. Nadat wij er een procentje op gekregen hebben natuurlijk. Hoe we het doen, maakt haar niet uit.”
Anita wrijft bedenkend met haar duim over haar kin.
“Hoe zeker zijn we van de zaak dat de man écht vreemd gaat?”, klinkt het.
Desirée haalt haar schouders op.
“Zeker zijde nooit natuurlijk. Ma als een vrouw voor mij komt zitten en nog geen 30 seconden later een minuscuul rood slipje op mijn bureau werpt met de woorden ‘Da komt uit zijn auto, ma das ni van mij.’, kunder wel vanuit gaan dat er een haar in de boter zit.”
Aan het hoofd van de tafel knikt de baas van de bende goedkeurend.
“Weten we wie zijn minnares is?”
“Nu komt het pittige van de zaak”, leidt Désirée met pretoogjes in. “Het is op een heel vreemde manier dat Isabelle te weten is gekomen wie haar man boven haar verkiest. Tijdens een etentje met haar schoonzus – zijn zus dus – en haar verloofde, ging het tijdens het afwassen onder beide vrouwen plots over lingerie. Isabelle’s schoonzus had het erover dat haar verloofde voor Valentijn een knalrood lingeriesetje had gekocht van la Fille d’O. Snel trok ze even haar reeds diepe décolleté nog wat dichter naar haar navel waardoor Isabelle een meer dan grondige blik kreeg op de borsten van haar schoonzus die omhuld waren door een prachtige doorschijnende bh. ‘En ‘t slipje is ook doorschijnend’, had haar schoonzus nog gefluisterd. Een week later vindt Isabelle dat knalrood stringske in de auto van hare vent.”
Na een diepe zucht, snuift Anita en schudt ze afkeurend haar hoofd.
“Dus die hare vent… Die poept zijn eigen zus?”
Désirée haalt lachend haar schouders op.
“En wat moeten we dan precies doen?”, klinkt het opeens uit Amy’s mond, die zich tot nog toe stil gehouden heeft.
“Hem ermee confronteren en geld aftroggelen. Als hij ons niet betaalt, zeggen we aan zijn vrouw dat hij haar bedriegt?”, vraagt Anita terwijl ze Desirée niet uit het oog verliest.
“Dat is niet genoeg. Isabelle wil dat we haar vent compromitterende foto’s van hem en zijn zus voorschotelen en nadien moeten dreigen ermee naar de pers te stappen. Want die vent is dus blijkbaar nen hoge pief in de gerechtelijke wereld. Of ‘m nu een advocaat is, ne rechter of een of andere politiecommissaris: dat weet ik niet precies. Ma nen hoge pief dat is ‘t zeker. André Derie, als ik me niet vergis. Kent er iemand hem?”, pauzeert ze even.
“Hij heeft alleszins alles te verliezen als het uitkomt dat hij op de hoogste schaal incest pleegt.”
Amy lacht haar tanden bloot.
“Ik wil me wel op deze zaak storten, Anita.”
De madre familia knikt aangenaam verrast.
“Tof dat gij u meteen kandidaat stelt, Amy. Gij moogt dat zeker in handen nemen, ma ge neemt Bonnie mee”, besluit ze.

Gedurende de komende dertig minuten ontploft Bonnie’s hoofd bijna terwijl ze een karrenvracht aan informatie over zich heen krijgt. Wanneer na afloop van de vergadering alleen moeder en dochter nog overblijven in de ruimte, haalt Anita een dik schrift te voorschijn en schuift het haar dochters richting uit.
“Als ge alles wilt weten, begin tees dan ma te lezen.”
Aarzelend draait Bonnie de cover om. Het handschrift van haar moeder zou ze uit de duizend herkennen.
“Dat is mijn dagboek. Alles staat erin. Lees het en léér.”
Bonnie knikt en slaat de cover opnieuw toe.
“Ok mama… Anita, bedoel ik.”
Sussend legt Anita haar hand op de schouder van haar dochter.
“’t Is ok, Bonnieke.”
Met een kus op haar voorhoofd stuurt ze Bonnie haar bureau uit.

Ze geven handkusjes en delen eten. Er is duidelijk verliefdheid in het spel. Een man deelt alleen eten met een vrouw die zijn hart gestolen heeft. Van twee tafeltjes verder kan Bonnie perfect elke mogelijke beweging tussen het tweetal observeren. Aangezien de open keuken zich achter de tortelduifjes bevindt, lijkt het immers gewoon alsof Bonnie erg benieuwd is naar wat er op haar bord terecht zal komen. Het komt er dus op neer dat ze het duo gewoon flagrant kan aanstaren terwijl ze elkaar aan het opvrijen zijn. En hoe! De vent is ondertussen aan het likken gegaan. Eén voor één krijgen de vingers van de dame een grondige wasbeurt. Gedegouteerd weert Bonnie haar blik af.
“Hier kunnen we geen foto’s nemen”, stelt Amy zakelijk.
Bonnie lacht haar tanden bloot.
“Ik wel”, klinkt het vastberaden.
Met een knipoog opent Bonnie haar handtas naast zich en plukt er haar gsm uit. Dan is het wachten op het goede moment. Wanneer ze haar ‘speels duo’ op de warmtetoog van de open keuken ziet verschijnen, werpt ze nog snel een blik op broer en zus. Alsof ze het zo georchestreerd heeft, buigt de vrouw met haar bovenlichaam ver over het minuscule tafeltje waardoor haar stevige boezem net niet in de restanten van een of andere tomatensaus terecht komt. De vent beantwoordt het gebaar door een lok haar achter haar oren te steken.
“Amy, ze zijn daar met ons eten”, zegt Bonnie luid.
Amy slaat met lichte gêne haar ogen neer en schudt haar hoofd. Wanneer Bonnie zonder schroom begint te filmen in de richting van de keuken, schrikt André en zijn gezelschap op. De man schudt even met zijn hoofd, maar gaat dan al snel verder waarmee hij bezig was. En laat dat nu exact zijn wat Bonnie had verwacht. Subtiel kantelt ze haar smartphone wat zodat ze het koppel kan filmen terwijl ze hand in hand elkaar vol op de mond zoenen. Wanneer hun tongen duidelijk in de strijd worden gegooid, werpt Bonnie een knipoog naar Amy en fluistert: “Mission Accomplished.”

15 juni 1997

Twijfelen is geen optie. Dat is het eigenlijk nooit. Het leven grijpt je gretig bij de ballen (ook al heb je er slechts een fameus paar figuurlijke) en je moet maar zien dat ze niet tot moes genepen worden.

Beslissingen zijn er om genomen te worden. Keuzes om gemaakt te worden. Zo kies je ervoor om een man te vinden of om alleen te blijven. Of je maakt de keuze om een leventje te leiden als volgzame secretaresse of als ondernemende zelfstandige.

Sommige keuzes en beslissingen lijken echter al voor je gemaakt. Soms lijkt het alsof je helemaal niets in de pap te brokken hebt en je de stroom moet volgen. Zwemmen of verzuipen.

Zo voelt het wat voor mij. Sinds de Bende gestalte heeft gekregen. Zwemmen of verzuipen. Maar ik ben niet van plan te stikken in mijn eigen succes. Mits een goede entourage kan alles gebeuren. The sky is the limit. Ik kies voor die limiet.

“Vaag, dat is ze wel”, is het eerste waar Bonnie aan kan denken na het lezen van de eerste bijdrage in haar moeders dagboek. Dromend laat ze haar duim over de hoeken van de bladzijden van het schrift gaan. Eerlijk gezegd is het niet het uitgelezen moment om in haar verleden te graven, beseft Bonnie. De kater die een onverwacht stevige avond in den Bar gisteren heeft veroorzaakt, werd even gestild met een Dafalgan maar steekt nu terug de kop op. In plaats van de rest van de avond in comateuze toestand zappend in de zetel door te brengen, staat er nog bezoek op het programma. Koen, één van Bonnie’s schoolkameraden, komt langs om bij te praten. Aangezien Bonnie een dikke maand geleden de schooldeuren definitief achter zich heeft dichtgeslagen, is elkaars aanwezigheid van een dagelijkse basis naar helemaal geen basis geslonken.

De deurbel weerklinkt door Bonnie’s studio. Voor ze de gang in loopt, controleert Bonnie haar reflectie in de lange spiegel naast haar deur. Ondanks haar kater ziet ze er nog schappelijk uit. Haar lange witte haren zitten in een nonchalante dot bovenop haar hoofd en haar zwarte jumpsuit benadrukt haar troeven – haar kont én stevige c-cup. Hij is dan ook voorzien van een decolleté om u tegen te zeggen. Haar lievelingsbh, een knalrode push-up, bezorgt haar borsten dat tikkeltje ondersteuning waardoor ze statig recht komen te staan. Met beide handen streelt ze synchroon over haar sleutelbeenderen die doordat het bovenstuk zo uitgesneden is, extra tot hun recht komen.

Ze ademt drie keer diep in en uit voor ze een sprintje trekt naar de voordeur. Enkele verdiepingen trappenlopen later, springt Koen als een duiveltje uit een doosje binnen en vliegt hij Bonnie in de armen. Voor zover dat mogelijk is met slechts één arm. Een jaar of zestien was hij, toen hij met zijn scooter betrokken raakte bij een zwaar ongeval en daarbij zijn linkerarm verloor.Vroeger droeg Koen een prothese, maar niet lang nadat ze elkaar leerden kennen, gaf hij daar de brui aan. Hij ruikt naar sigaretten en alcohol in combinatie met zijn bekende parfum. Koen heeft duidelijk zijn best gedaan om goed voor de dag te komen. Hij draagt een blazer boven zijn strak t-shirt en een al even strakke jeans. Zijn flashy groene sneakers geven zijn outfit een casual toets. Die wordt benadrukt door zijn zware baard die duidelijk al een maand geen scheermachine heeft moeten trotseren en even lang staat als het haar op zijn hoofd.
“Bonnie, meid! Dat is veel te lang geleden!”
Nadat hij haar even van de grond heeft getild, vindt Bonnie opnieuw vaste grond en zoekt ze haar weg naar de koelkast.
“Wat wil je? Champagne, wijntje, bacardi-cola, …”

Bonnie schrikt even op wanneer ze Koens aanwezigheid achter zich gewaar wordt. Zijn rechterhand vindt haar zij. Terwijl hij met zijn hoofd steun vindt op haar schouder, ademt hij diep in door zijn neus.
“Jou…”
Zuchtend maakt Bonnie zich los van zijn greep.
“Kalm aan, Koen …”
Zoals ze van hem gewoon is, begrijpt hij haar hint en neemt hij wat afstand.
“Geef mij maar champagne.”
Het woord ontvlamt bij Bonnie een sterke oprisping ter hoogte van haar maagstreek, maar toch neemt ze een gekoelde fles uit haar koelkast. Er staat altijd een koude fles klaar, je weet maar nooit wanneer je wat te vieren hebt. Terwijl zij aan haar kookeiland de glazen ingiet, neemt Koen plaats in de grote hoekzetel en schuift hij het salontafeltje naar zich toe. Uit de binnenzak van zijn blazer haalt hij een pak Marlboro, lange blaadjes en een zakje wiet te voorschijn.
“Vertel eens, Bonnie. Hoe zijn de eerste dagen al geweest?”
De jongedame haalt nonchalant haar schouders op in een poging haar cool te bewaren. Maar al snel maakt een brede grijns zich meester van haar gezicht.
“Spannend!”

Terwijl het duo aan hun glas champagne sipt en de joint deelt, balanceert Bonnie op een dun koord. Want wat kan ze delen en wat kan ze beter voor zichzelf houden? Alleszins trakteert ze hem op de anekdote over de inwijdingsact, maar wijselijk houdt ze haar intieme ontmoeting met de mysterieuze Charlie voor zichzelf. Haar woordenstroom stopt wanneer haar iPhone van zich laat horen. Snel springt Bonnie recht en huppelt ze naar het aanrecht. Een bericht van een nummer dat ze niet meteen kan thuisbrengen.
“Het wildseizoen is geopend”, leest Bonnie snel.
Kan niemand anders dan Charlie zijn. Alsof hij telepathische krachten heeft, bedenkt Bonnie zich. De blos op haar wangen ontgaat Koen echter niet.
“Dat is sowieso van een vent. Zeg me dat ik het mis heb?”
Jaloezie sijpelt ongegeneerd door Koens stem heen. Bonnie weet precies hoe hierop in te spelen.
“Boenk erop, Koen. Hoe raad je het?”
Dat werkt als een lap op een stier. Meteen wordt ze overladen met vragen over wie, wanneer en hoe. Maar net zoals de eigenlijke man in kwestie tracht Bonnie vaag te blijven. Ondertussen heeft ze een gepast antwoord klaar voor  Charlie: “Let the odds be forever in your favour.”

Vreemd dat hij haar telefoonnummer heeft, beseft Bonnie zich nog net voor ze de sms verzendt en haar aandacht opnieuw op Koen richt, die ondertussen wat ongeduldig rond haar heen staat te dartelen. Dat is net de reden waarom ze happy single is: omdat het lijkt alsof alle venten zo veel onderhoud nodig hebben. Eén keer je ze wat te veel aandacht geeft, lijken ze verknocht aan je. Net als de vent recht voor haar, krijgt ook de vent aan de andere kant van de telefoon blijkbaar niet genoeg van haar, want al snel fluit een nieuw bericht haar toe.
“Laat me je meevoeren naar mijn wereld.”
Hoewel Bonnie haar best doet om niet te branden van nieuwsgierigheid, kan ze het niet laten hem terug te sms’en.
“Benieuwd naar die wereld van je.”

Koen doet zijn uiterste best Bonnie uit de macht van haar gsm en de mysterieuze smsjesman te halen, maar haar blik blijft vastgepind op het toestel. En met succes. Een nieuw antwoord wacht op haar.
“Morgen sta ik voor de deur van den Bar om 19.00 uur.”
Zonder na te denken, tipt Bonnie “Ik zal zien wat ik kan doen” en legt ze het mobieltje weg op het aanrecht.
“Gedaan!”

Ze vliegt Koen om de hals en kust hem op de grijze zone tussen zijn mond en wang. Een actie die ze al snel in twijfel trekt. Als ze één ding geleerd heeft van Koen is dat je hem geen hand moet geven als je je arm nog wil houden. Meteen nadat ze hem op haar eerste dag op de universiteit achterin de aula letterlijk tegen het lijf was gelopen, is hij haar het hof beginnen maken. En daarmee is hij nooit gestopt. Hoewel Koen er tot op heden nog niet in geslaagd is Bonnie voor zich te winnen, is er tussen het duo wel een hechte vriendschap ontstaan. Drie jaar lang deelden ze samen immers ettelijke uren achter de schoolbanken. Sinds die dagelijkse ontmoetingen niet meer plaatsvinden, is Bonnie een vreemde sensatie gewaar geworden. Een sensatie die door de aanwezigheid van Koen vandaag alleen maar bevestigd wordt. En dat is dat ze meer lijkt te voelen voor hem dan ze tot voor kort voor mogelijk had gehouden. Maar bij de snelle gedachte aan de spanning tussen haar en Charlie, wordt Bonnie opnieuw van haar sokken geblazen. Als een pingpongballetje wordt ze heen en weer geslagen. Al speelt Koen vanavond wel de thuismatch.

Gelukkig is de dag snel voorbij gevlogen. Opnieuw werd Bonnie overladen met informatie over het reilen en zeilen in de organisatie van haar moeder. Maar vaak betrapte ze zichzelf erop dat ze aan het wegdromen was over haar mysterieuze date van later die dag. Wanneer Bonnie voor de derde keer door haar dakraam tuurt, ziet ze net een matzwarte oldtimer voor de deur halt houden. Eén blik op haar horloge bevestigt haar vermoeden dat ze moet maken dat ze beneden is. Ze werpt nog een snelle goedkeurende blik in de spiegel voor ze de deur van haar studio achter zich dichtslaat, en op haar hoge knielaarzen de drie verdiepingen af trippelt. Net voor ze denkt dat ze zonder gezien te worden het pand kan verlaten, botst ze in de gang letterlijk op Desirée.
“Hola, meisje! Zo’n haast kan nergens goed voor zijn!”
Bonnie probeert al lachend de vrouw te passeren, maar slaagt er niet in.
“Zo sjiek! Ge hebt nen date, ni?”, klinkt het wat treiterend.
Dat kan Bonnie in deze outfit natuurlijk niet ontkennen. En of ze haar best heeft gedaan. Haar haar zit opgestoken in een hoge kuif en beehive à la Amy Winehouse. Haar ogen schreeuwen smokey eyes en haar lippen zijn felrood gestift. De zwarte jurk die ze draagt, laat inderdaad weinig aan de verbeelding over.
Een bevestigende knik blijkt het codewoord, want Desirée laat Bonnie zonder een lawine aan vragen haar weg verder zetten.

Een flauw avondzonnetje kan de net iets te frisse wind die er staat, niet overheersen waardoor Bonnie meteen opgezadeld zit met kippenvel. Met een snelle pas en haar armen kruislings over zich heen geslagen, stapt ze naar de zwarte Porsche. Als ze de wagen nadert, gaat de deur aan de passagierszijde open. Bonnie ademt nog een paar keer diep in en uit voor ze erin stapt en getrakteerd wordt op de nu al befaamde tandpastasmile. Net zoals de eerste keer dat ze hem heeft ontmoet, ziet Charlie er piekfijn uit. Hij draagt opnieuw een maatpak, maar ditmaal een kobaltblauw exemplaar met daaronder een strak wit hemd dat ietwat openstaat waardoor een toefje van zijn borsthaar en een stuk van een tatoeage in zijn hals te zien is. Zijn kapsel is opnieuw strak naar achteren gekamd.
“Hi Bonnie, may I be your Clyde tonight?”

De oneliner, hoe slijmerig hij ook mag klinken, heeft effect. Hoewel ze er met man en macht tegen vecht, moet Bonnie blozen. Ze probeert de aandacht hiervan af te wenden door met een nerveus knikje te antwoorden. Het startsignaal voor zijn bolide om uit de startblokken te schieten en de tweehonderd veertig jaar oude paarden van de Porsche 911 Targa uit te laten. Terwijl Charlie even één lijkt te worden met zijn wagen, krijgt Bonnie de tijd om na te denken. Ze beseft nu pas hoe precair de situatie is waarin ze verzeild is geraakt. Uiteindelijk weet ze helemaal niets over de vent die naast haar zit. Buiten het feit dat hij een vriend van de familie is. Maar die familie weet allesbehalve van hun kleine uitstapje. En ze heeft nu al haar leven in zijn handen gelegd… Aan deze snelheid lijken de andere – gelukkig niet talrijke – wagens op de autosnelweg speelgoedautootjes die in een film van flitsen voorbij razen. Al zijn zij het die aan het razen zijn. Na een tijdje doorbreekt Charlie de stilte.
“Je geniet ervan.”
Zijn blik, die tot nog toe steeds geconcentreerd was op de weg, wijkt nu naar rechts af. Zijn blauwe ogen glinsteren in de zachte gloed van de straatverlichting. Bonnie knikt en neemt zijn kin zacht beet en draait ‘m een kwartslag.
“Ik hou inderdaad van snelheid. Maar toch liever niet in zo’n rammelbak”, knipoogt ze.
“Excuseer, rammelbak?”, klinkt het verontwaardigd. 
“Komaan, Charlie, deze auto is zo oud als de straat!” 
Hij lacht: “Hij is exact even oud als ik.” 
“Oud dus”, besluit ze. 
“En snelheid is één ding, maar dan moet je er wel je aandacht bij houden”, voegt ze er nog aan toe.
“Ahzo”, antwoordt Charlie droogjes.

Nog geen tien tellen later neemt Charlie de volgende afrit. Aan de eerste de beste parkeerplaats houdt hij halt. Wanneer het geluid van de ronkende motor wegebt, draait Charlie zich opnieuw Bonnie’s richting uit.
“Dan rij ik liever niet.”
De ogen van Bonnie rollen alle kanten uit.
“Juffrouw, je rolt écht te veel met je ogen.”
Bonnie’s met een knoert van een ring getooide wijsvinger vliegt de hoogte in.
“Ik rol alleen met mijn ogen bij foute clichés.”
Zijn brede glimlach wordt gevolgd door een stil ‘touché’ waarna de motor van de oldtimer opnieuw tot leven komt.
“Dan zal ik maar verder rijden”, klinkt het enigszins ontgoocheld.
“Waar neem je me naartoe?”
“Dat heb ik je gisteren toch al verteld?”
“Naar jouw wereld?”
Hij gunt haar enkel een kort knikje terwijl Bonnie’s gedachten afdwalen naar het nummer dat door de auto galmt.

Clyde a une petite amie
Elle est belle et son prénom
C’est Bonnie
A eux deux ils forment
Le gang Barrow
Leurs noms
Bonnie Parker et Clyde Barrow

Serge Gainsbourg – Brigitte Bardot

Even later rijdt Charlie de wagen de oprijlaan op van een imposant kasteel. Ongelovig schudt Bonnie haar hoofd.
“Je bent met mijn voeten aan het spelen.”
De wenkbrauw van Charlie gaat de hoogte in.
“Het jachtseizoen is toch voor open verklaard? Kom op, stap uit.”

Bonnie gehoorzaamt zijn wens en volgt hem naar de imposante voordeur van het sprookjesachtige gebouw. Als blijkt dat de sleutel in het slot past, steekt Charlie zijn wijsvinger de hoogte in.

“Er is maar één regel in dit werelddeel”, gooit hij eruit alsof hij op het punt staat een sprookje te beginnen vertellen. Bonnie kijkt hem met een afwachtende blik aan.
“Dit is geen plaats voor nieuwe technologie.”
Een zucht en een al bijna obligate oogrol krijgt hij van Bonnie. Toch beseft ze dat ze veel te nieuwsgierig is naar de wereld van De Raedt en grabbelt ze in haar tas naar haar iPhone, die ze met één handeling en alle streken van de wereld uitdrukt. Het gebaar wordt beantwoord door Charlie die hetzelfde doet met de zijne alvorens de gigantische inkomhal binnen te treden.
“Please enter the old world.”
Bonnie gniffelt wanneer ze hem aarzelend het kasteel in volgt. Hij neemt haar hand beet en trekt haar dicht tegen hem aan.
“Ik ga niet bijten hoor. Kom, volg me!”
Zwijgzaam volgt Bonnie Charlie een kamer in die dag en nacht verschilt van de inkomhal. Uit een oude platenspeler in de hoek van de kamer weerklinkt al snel de warme stem van Frank Sinatra. Het gezellige haardvuur in een andere hoek en de lange kaarsen op de piekfijn gedekte tafel dienen als enige lichtbron, wat de kamer doet baden in een oranjerode warme gloed.

“Bevalt het je?”
Bonnie keert zich met een brede glimlach in een snelle beweging Charlie’s richting uit en knikt vol bewondering. Welke vrouw gaat hier niet van door de knieën? Charlie benadert haar voorzichtig, neemt haar hand vast en laat haar een pirouette draaien.
“Die jurk staat je prachtig, Bonnie.”
Bonnie knikt dankbaar terwijl Charlie galant voorover buigt en haar hand lost. Ze vindt steun bij de bombastische barokke zetel aan de haard en nestelt zich er gezellig in.
“Zeg me eens, Charlie”, klinkt het opnieuw zeker van haar stuk, “wat staat er op het menu?”
“Wild”, knipoogt hij.
“Maar eerst gaan we iets drinken, Bonnie”, klinkt het terwijl hij zich statig naar de bar in de hoek van de kamer begeeft.
“Laat me raden… Gin-tonic?”, polst hij.
Bonnie kijkt hem recht in de ogen aan, glimlacht even en antwoordt dan met een hese lage stem: “Geef mij maar een whiskey.”

Zichtbaar onder de indruk knikt Charlie tevreden.
“Whiskey comin’ up.”
Terwijl hij twee glazen vult, neemt Bonnie even de tijd om de ruimte in zich op te nemen. Haar oog valt op een prachtige vleugelpiano rechtsachter het salon.
“Speel je?”
Zijn ogen kijken haar star aan.
“Neen, die staat er gewoon omdat ik daarmee de vrouwen kan imponeren.”
Even lijkt Bonnie van haar lood geslagen en voor ze kan reageren, verschijnt er een ondeugende lach op Charlie’s gezicht.“Sorry, ik mag de wijsneus zo niet uithangen”, klinkt het verontschuldigend.“Ik speel inderdaad piano.”
“Van m’n vijfde”, volgt er wat later en veel stiller op, alsof hij er beschaamd over is.
“Nu ga je toch iets moeten spelen, dat besef je toch”, probeert Bonnie speels.
Maar Charlie geeft zich niet zo snel bloot en wuift haar voorstel weg.
“Ik speel niet zomaar voor iedereen piano”, gooit hij er pocherig uit.

“Dan ga ik spelen”, daagt Bonnie uit waarna ze zich op het krukje nestelt en voorzichtig de beschermkap van de toetsen haalt. Voor ze haar vingers de toetsen laat raken, ademt ze even diep. Dan duwt ze haar eerste perfecte akkoord uit haar vingers en vinden ze blind elk hun weg. Terwijl ze aan een modulatie begint, voelt ze opeens zijn adem in haar rechteroor. Zijn rechterhand nadert het hare en houdt halt op zo’n 5 centimeter. Zijn vingers imiteren perfect de bewegingen van de hare op de witte en zwarte toetsen. Bij een rustig stuk neemt Bonnie langzaam haar hand weg waarna dat van Charlie meteen zijn plaats in neemt.

Wanneer de resonantie van de laatste noot van het stuk is uitgestorven, weegt de stilte even door. Als Bonnie voelt hoe haar hart tekeer gaat, tracht ze door één keer diep in en uit te ademen, het weer op een normaal ritme te krijgen. Wat wonderwel lukt. Ze draait haar hoofd een kwartslag waardoor ze met haar neus bijna in de hals van Charlie terecht komt. Zijn adembenemende lichaamsgeur – een mix tussen een duur parfum en zijn special touch – laat haar hart opnieuw even in overdrive gaan.

Voor ze kan overwegen om een weg te zoeken naar zijn lippen, fluistert Charlie: “Ik denk dat het tijd is voor wild.”
Er vertrekt een rilling van Bonnie’s rug die verraadt hoe zijn warmte effect heeft op haar lichaam, wanneer de knapperd zich recht zet en de keuken in loopt.
Nog voor ze plaats kan nemen aan de romantisch gedekte tafel in de hoek naast het haardvuur, staat Charlie met een grijns al terug in de deuropening.
“Dinner is being served, my lady.”
Hij schrijdt naar voren en is net op tijd om Bonnie’s stoel naar achteren te schuiven en hem galant terug naar voren te schuiven wanneer ze plaats heeft genomen.

In de auto onderweg naar haar studio zijn Charlie’s ogen één met de donkere baan voor zich. Naar Bonnie’s zin rijdt hij iets te sportief. Ze kan het niet laten met de nagels van haar rechterhand de handgreep bijna tot moes te knijpen. De nacht heeft voor verkoeling gezorgd. Een wereld van verschil met de gezellige warmte die er in Charlie’s kasteel hing. Voor Bonnie er erg in heeft, staan ze stil voor Den Bar. Met een zedige kus op haar wang, neemt Charlie afscheid.
“Slaapwel, Bonnie.”
“Veilig thuis, Charlie”, klinkt het voor ze uitstapt en de deur van de wagen dichtslaat.

Weg is hij. Bonnie blijft wat ontgoocheld staan voor ze Den Bar binnentreedt. Net voor ze de trap richting haar studio neemt, komt haar moeder uit haar appartement.
“Hier is ze terug, ons Bonnie. Plezante avond gehad, maske?”
Hoewel Bonnie haar best doet koel te knikken, lijkt het of Anita ruikt dat ze bij een vent is geweest.
“Was het geen succes dan, uwen date?”, klinkt het licht spottend.
Verbouwereerd over de directheid van haar moeder, krijgt Bonnie er geen woord uit.
“Maske, ge moet niks zeggen, maar een vrouw combineert alleen zo’n kleed met zo ne schmink als ze ne vent rond hare vinger wilt draaien”, daagt Anita uit terwijl ze met haar hand zacht over de lijn van Bonnie’s stevige decolleté strijkt.
Bonnie slaat de hand snel weg.
“Mama, komaan zeg. Moet kik altijd gans mijn leven voor u in kaart brengen?”
Anita haalt haar schouders op.
“Neen, ik zen gewoon curieus me wa voor ne vent ge binnenkort weer zult afkomen”, zegt ze doelend op het aanzienlijke aantal mannen die haar dochter op haar jonge leven al heeft verslonden.

En dan weet ze zelfs niet alles, beseft Bonnie maar al te goed. Ze moet het toegeven: al sinds ze tijdens haar nakende puberteit ontdekte hoe de macht van vrouwelijk schoon op het andere geslacht kan werken, heeft ze het als een kunst beschouwd mannen rond haar vinger te draaien en hen langzaam in haar web te vangen. Maar nu lijkt het of ze de venten alleen maar gebruikt om die vreemde verslaving te voeden, wat helemaal niet het geval is. Integendeel, meer dan eens begon het tussen haar en haar ex-vriendjes als een spelletje waarin de bal steeds in haar kamp lag. Maar gaandeweg sloeg de jongen of man in kwestie erin toch die bal en daarmee ook haar hart te veroveren.

Maar deze keer zal het anders zijn, neemt Bonnie zich alleszins voor. De bal moet in haar kamp blijven nu ze zich gewaagd heeft aan Charlie. En laat het duidelijk zijn, die vent houdt nog meer dan haar van spelletjes. Als er één ding is wat voor Bonnie na vanavond duidelijk is, is dat hij de hele tijd een doordachte strategie heeft gevolgd en daarbij alles behalve in zijn kaarten heeft laten kijken.

Geef een reactie