Categorieën
Uncategorized

Hoofdstuk 15

“Tijd voor een aperitief”, spreekt Charlie het volledige chartervliegtuig aan door de intercom. 
Hij komt tevoorschijn in het ruim met in zijn kielzog enkele stewardessen met champagneflessen en -glazen. Zijn hand met daarin een goedgevulde coupe Laurent Perrier gaat de hoogte in. Hij schraapt zijn keel. 
“Ik wil een toast uitbrengen,” begint hij, maar schiet in lach. 
“Dat was al duidelijk, uiteraard.”
Hij herpakt zich en steekt zijn wijsvinger in de lucht. 
“Ik ben verheugd dat jullie er allemaal bij zijn op deze trip. De samenstelling van de groep is niet echt alledaags te noemen, maar dat maakt de belevenis alleen maar unieker”, lacht hij. 
“Bon, ik ga het kort houden, welkom in Bonnie’s en Charlie’s land”, klinkt het en steekt opnieuw zijn coupe de hoogte in. Aangezien iedereen in het gezelschap ondertussen ook voorzien is van een glas, beantwoorden de aanwezigen zijn gebaar met zo’n honderd coupes die samen met hun hoofden boven de blauwe zetels uitsteken. 
David Bowie valt in wanneer Charlie opnieuw naast Bonnie plaatsneemt en zijn hand op haar dij legt. 

I, I will be King
And you, you will be Queen
Though nothing will drive them away
We can be heroes just for one day
We can be us just for one day

David Bowie

“Op ons, prinses”, klinkt het voor hij zijn glas tegen het hare tikt. 
Haar hart bonst in haar keel. De zenuwen gieren door haar lichaam. Snel drinkt ze een flinke teug voor ze een glimlach forceert. 
“Op ons”, fluistert ze. 
Hij knipoogt. De sfeer is uitgelaten, vooral omdat de helft van de aanwezigen op het vliegtuig Charlie’s speech als startsein gezien hebben voor een onophoudelijke stroom van champagne.

Bonnie zuigt een flinke teug zeelucht op zodra ze het vliegtuig uitstapt. Ze trekt haar zwart lederen vest uit en zwiert deze over haar rechterschouder. Haar huid warmt meteen op van de nazomerse zon die flirt met die zo typerende warme zuiderse wind. Ondanks dat de zomer dus officieel al een tijdje voorbij is, is daar hier in het zuiden van Spanje amper iets van te merken. Beneden aan de trap van het vliegtuig wacht er een grote witte limousine. Bonnie is blij dat ze haar knikkende knieën even rust kan gunnen en ploft neer in de witlederen zetels achterin. Eén voor één stappen alle leden van de Bende van den Bar in ‘haar’ limousine. Eens op weg, lijkt het gekwetter geen twee seconden stil te vallen. Maar Bonnie slaagt er niet in ook maar één conversatie in zich op te nemen. Ze denkt na. Vandaag moet de mooiste dag van haar leven worden. Al sinds ze een jong meisje was, mijmert ze romantisch over haar perfecte trouw. Dat hij perfect zal zijn, daar is geen twijfel over mogelijk. Charlie heeft ongetwijfeld alles op alles gezet om iedereen met verstomming te slaan. Maar het is net daar waar het schoentje knelt. Slaat hij haar wel met verstomming?

Tijdens de voorbereidingen van de ceremonie, blijft het wrange gevoel standhouden, ook al krijgt Bonnie niet veel de kans in gedachten te verzinken. Terwijl Amy Bonnie’s haar losjes opsteekt nadat ze elke lok afzonderlijk in een krul gelegd heeft, trekt Bonnie ongestoord aan haar sigaret.
“Alles in orde, Bonnie?”, klinkt het vanuit de verte.
Bonnie krijgt er een knikje en een klein lachje uit.
“Ik sta gewoon stijf van de zenuwen.”
Amy kijkt haar twijfelend aan.
“Zo lijkt het niet, Bonnie. Je ziet er net apathisch uit. Zeker dat het niets anders is dat je dwarszit?”
Bonnie zucht diep en schudt met haar hoofd.
“Het is ok.”
Even is het stil voor Amy er een trotse “klaar” uitgooit.

Bonnie zet zich recht en staart in haar spiegelbeeld. Haar wrange gevoelens smelten als sneeuw voor de zon. Ze kan zelf niet geloven hoe goed ze eruit ziet. Haar zwarte – hoe kan het ook anders? – bruidsjurk zit haar als gegoten, dankzij de verschillende pasmomenten van de laatste weken waarbij ze telkens wat ingenomen moest worden. Ze is voorzien van een strak decolleté tot net boven haar navel, die versierd wordt door de ketting die ze kreeg van Charlie toen ze voor het eerst in Spanje waren. De tint van haar lippenstift is exact dezelfde als de robijnrode steen die gevangen zit in het zilveren kooitje dat tussen haar borsten bungelt. De jurk, die tot op de grond reikt, mondt uit in een lange sleep. Wanneer ze een pirouette tracht te draaien valt op hoe zwaar de stof op haar frêle lichaam aanvoelt. Ook achteraan is de jurk voorzien van een prachtig rugdecolleté dat net boven haar bilspleet sluit. Opeens vangt ze Amy op in haar spiegelbeeld. Ze kijkt haar met open mond aan.
“Je ziet er adembenemend uit”, klinkt het voor ze haar een kus op haar wang geeft.
Een glimlach verschijnt op Bonnie’s gelaat: “Ik ben er klaar voor.”

De zandkorrels onder haar voeten voelen heerlijk warm wanneer Bonnie het strand betreedt. Ze kan haar ogen niet geloven. Door het oranjerode licht van de ondergaande zon ziet alles er betoverend uit. Hoge lantaarns met dikke kaarsen verlichten het met witte rozenblaadjes bezaaide gangpad. Langs weerszijden ervan staan witte stoelen, elk voorzien van een klein boeketje witte rozen op de rug. Op het eind van het gangpad staat een prieeltje, gemaakt uit takken en opnieuw bezaaid met de witte bloemen. Tussen de wapperende witte doeken, staat een piekfijn uitgedoste Charlie haar op te wachten. Tot haar vreugde is zijn haar niet achterover gekamd, maar wapperen zijn krullen heerlijk in de warme wind. Hij draagt een lichte broek en een hemd met daarover bruine lederen bretellen. Ook hij heeft, net zoals haar, geen schoenen aan. Wanneer hij haar opmerkt, lijkt hij even naar adem te happen. Zijn mond valt wat open waarna zijn gebalde vuist erin verdwijnt om er zijn tanden in te zetten. Hij schudt met zijn hoofd voor hij het teken geeft aan de man die wat verderop aan een gigantische witte vleugelpiano zit. Wanneer de eerste noten van Moonlight Sonata weerklinken, dooft het geroezemoes en zijn alle ogen opeens op Bonnie gericht.

Even lijkt ze niet te weten wat gedaan, maar al snel haakt er een arm de hare. Die van haar moeder herkent ze uit de duizend.
“Je dacht toch niet dat ik er niet voor jou ging zijn vandaag”, fluistert ze terwijl ze langzaam het gangpad aflopen.
Voor Anita Bonnie’s hand in Charlie’s exemplaar legt, fluistert ze nog in Bonnie’s oor, “ik zie je graag, meisje.”
Bonnie kan alleen maar knipogen terwijl ze met man en macht de krop in haar keel de baas probeert te blijven. Wanneer Bonnie en Charlie zich naar de ceremoniemeester voor hen keren, legt Charlie zijn hoofd nog even op haar schouder.
“Ik dacht dat je wit ging dragen?” fluistert hij voor hij haar speels in haar oor bijt.
De pianomuziek sterft uit terwijl de ceremoniemeester zijn keel schraapt om van start te gaan.
“Lieve aanwezigen, we zijn hier vandaag bij elkaar om deze man en deze vrouw in de echt te verbinden. Als er iemand hier is die om eender welke reden niet wenst dat deze twee de rest van hun leven samen delen, doe dan nu uw mond open, of hou hem voor eeuwig toe.”
Snel kijkt Bonnie naar Koen, die wat verderop zit. Onopvallend schudt ze haar hoofd. Met één oogrol maakt hij haar duidelijk dat ze niets te vrezen heeft. 
“Goed”, gaat de ceremoniemeester verder. “Laten we dan nu verder gaan tot de beloftes. Charlie, gaat ervoor!”
Charlie knikt en neemt Bonnie’s hand beet.
“Bonnie, je bent de zon in mijn wereld, de zuurstof die ik nodig heb, de wind door mijn haren. Mijn wereld is niets zonder jou. Wil je de vrouw aan mijn zijde zijn voor de rest van ons leven?”
Zijn blauwe puppy ogen staren Bonnie onschuldig aan. Even lijkt ze te zweven boven het gezelschap en kijkt ze zichzelf van bovenaf aan terwijl ze haar hoofd schudt. Maar snel keert ze opnieuw in haar eigen lichaam en ademt diep in voor ze antwoordt.
“Ja, liefste Charlie.”
Zijn mondhoeken krullen dankbaar omhoog.
“Neem dan deze ring als teken van mijn eeuwige liefde”, klinkt het wat schor. 
Een traan vindt haar weg van Bonnie’s ooghoek tot haar kin terwijl Charlie zich concentreert op de ring die hij rond haar ringvinger schuift. 
“Bonnie, dan is het uw beurt”, port de ceremoniemeester haar aan.
Onopvallend probeert ze de traan in één vlotte beweging weg te vegen voor ze naar haar toekomstige opkijkt.  
“Charlie, je hebt me geleerd dat niets onmogelijk is. Dat er een andere wereld is dan de harde dagelijkse wereld. Een wereld waarin ik de rest van mijn leven in wil verdwalen. Wil jij de man aan mijn zijde zijn vanaf nu tot in de eeuwigheid?”
Charlie twijfelt geen seconde en wrijft met zijn duim het resterende traanvocht weg. 
“Ja!”, klinkt het beslist.
Bonnie kan een nerveus lachje niet onderdrukken en ook in de rest van het gezelschap ontstaat er wat geroezemoes.
“Neem dan deze ring als teken van mijn eeuwige liefde.”
Met wat moeite lukt het Bonnie om de witgouden ring rond Charlie’s stevige vinger te krijgen. Wanneer ze samen hun geringde handen de lucht in steken, wordt dat met gejuich onthaald bij de aanwezigen.
“Dan verklaar ik jullie nu man en vrouw. En dan nu … Kussen!”, klinkt het officieel.
Charlie grijpt zijn kersverse vrouw in zijn arm en laat haar helemaal achterover hellen om haar in ware Hollywoodstijl te kussen. Wanneer ze samen met haar kersverse man het gangpad af loopt, vangt Bonnie de betraande en gebroken ogen van Koen op, die zich afwendt wanneer hij merkt dat ze naar hem kijkt. Veel tijd om over Koens gevoelens na te denken, krijgt Bonnie niet want voor ze het weet wordt het feest op gang getrokken door de piano, die het gezelschap heeft gekregen van een heuse liveband. Charlie begeleidt Bonnie naar een platform dat voor de gelegenheid op zijn privéstrand werd aangelegd. Een houten vloer wordt omringd door houten pilaren waarboven witte doeken gespannen werden en waar duizenden kleine lichtjes in verweven zitten. Hij buigt voorover voor hij haar dichter vastgrijpt en de melodie gebruikt om haar mee te nemen in een intieme slow.

The world was on fire no one could save me but you.
Strange what desire will make foolish people do.

Chris Isaak

“Je hebt er nog nooit zo mooi uitgezien als nu, prinses. Vanaf vandaag ben je mijn koningin”, fluistert Charlie in haar oor.
Bonnie krijgt er niets uit. Ze vecht met man en macht tegen tranen die bijna uit haar ogen barsten.

This world is only gonna break your heart.

Chris Isaak

Wanneer het nummer uitsterft, biedt Charlie haar hand aan aan zijn vader Adam, die tot op heden voor Bonnie een groot vraagteken is geweest. De man heeft niets te maken met het wereldje en distantieert zich dan ook volledig van de activiteiten van zijn zoon. Maar op zijn bruiloft kon hij natuurlijk niet ontbreken. De band zet Bleeding Love in.

I don’t care what they say
I’m in love with you
They try to pull me away, but they don’t know the truth

Leona Lewis

“Mijn zoon verdient zo’n prachtvrouw niet”, fluistert Adam in Bonnie’s oor.
Bonnie forceert een lachje voor ze haar aandacht vestigt op haar kersverse man die haar moeder alle hoeken van de dansvloer laat zien. Een vreemd zicht to say the least.
“Jullie moeten maar eens langskomen voor een etentje na jullie wittebroodsweken.”
Bonnie kijkt Adam opnieuw recht in de ogen en knikt terwijl het nummer uitsterft.
“Dat moeten we zeker doen.”
Voor ze op adem kan komen, voelt ze de arm van Koen rond haar heen.
“Ik verdien toch ook een slow.”
Hij kijkt haar met verslagen ogen aan. Ze kan niet anders dan instemmen. Stilzwijgend dansen ze de volgende plakker uit tot hij uitsterft.
“Ik zal altijd van u blijven houden, Bonnie.”
Zijn stem klinkt gebroken. Wanneer Bonnie hem aankijkt, merkt ze pas de tranen die zijn gezicht omhullen. Voorzichtig veegt ze die weg.
“You can’t always control circumstances, but you can control your attitude towards them. Be my friend, Koen. I need you.”
Hij knikt, laat haar los en keert haar de rug toe. Verdwaasd ziet ze hoe hij haastig en zonder omkijken de villa in loopt. Terwijl ze twijfelt om de achtervolging in te zetten, hoort ze een piepende toon door de luidsprekers galmen. Ze schrikt op als ze Charlie’s stem herkent. Meteen dooft het geroezemoes uit.

“Lieftallige aanwezigen, namens mezelf en mijn kersverse vrouw, wil ik jullie graag bedanken voor jullie aanwezigheid. Maar deze dag draait om ons, Bonnie. Onze liefde.”
Zijn woorden worden met de nodige ‘ooooohs’ onthaald.
“Daarom, mijn lieve Bonnie, breng ik vanavond een nummer onder begeleiding van deze fantastische band. Helemaal voor jou. Het komt uit de fantastische film Pulp Fiction en behoort toe aan de al even fantastische meneer Al Green. One. Two. Three. Four.”

I’m, I’m so in love with you
Whatever you want to do
Is alright with me
‘Cause you make me feel so brand new
And I want to spend my life with you

Al Green

Zijn krakende stem klinkt prachtig bij het nummer. Maar in plaats van ter plekke in zwijm te vallen, ontstaat er een gigantische krop in Bonnie’s keel. Snel grijpt ze een glas champagne vanop het dienblad van de dichtstbijzijnde ober en gooit de inhoud ervan in één keer achterover. Terwijl Charlie de ziel uit zijn lijf zingt en daarmee de hele zaal in vuur en vlam zet, weet Bonnie met haar gevoelens geen blijf meer en barst ze ongecontroleerd in het snikken uit. “Aan je tranen te zien, is dat weer te romantisch voor je”, lacht Charlie door de microfoon wanneer het nummer is afgelopen. Een geamuseerd applaus is het gevolg. Jankend vliegt Bonnie haar man in de armen.
“Ik hou van u”, snikt ze op zijn schouder.
“Ik ook van u, vrouwtje van me”, klinkt het trots.

“Chapeau, meid”, klinkt het later op de avond in haar oor. Het is Charlie’s zus, Eden, die Bonnie feliciteert. Net zoals Charlie is de vrouw gezegend met een prachtige bos blonde krullen – al is er bij haar nog geen grijs haar te bespeuren – en felblauwe ogen.
“Waarom chapeau?”, vraagt Bonnie haar terwijl ze het zoveelste glas bubbels van de dag achterover slaat. Door het overvloedige eten van de laatste uren, lijkt het alsof ze niet in staat is dronken te worden. De grijns die Eden tevoorschijn tovert, is onmiskenbaar eveneens een familietrekje. Ze moet een paar jour ouder dan Bonnie zijn. Hoewel ze evengoed slechts een paar jaar jonger dan hem kan zijn, gezien het trage verouderingsproces dat duidelijk een familietrekje is.
“Omdat ik onze Charlie nooit gezien heb als iemand die zich zou binden aan één vrouw. Zeker niet na een half jaar. Echt meid, jij moet speciale eigenschappen bezitten.”
Bonnie haalt haar schouders op.
“Het is je broer die zulke eigenschappen bezit, ik ben maar een gewoon meisje”, probeert Bonnie haar af te wimpelen.
Maar de dame wuift haar woorden weg en grijpt haar hand beet.
“Zorg goed voor m’n broertje. Het is een goeie vent, maar hij wordt soms verkeerd begrepen.”
Bonnie knikt. Dat weet ze maar al te goed. Met haar wijsvinger wenkt Eden Bonnie dichterbij.
“Weet je waar ik zin in heb?”, fluistert ze.
Bonnie schudt haar hoofd.
“Een lijn”, klinkt het nog stiller dan net.
Een brede grijns verschijnt nu op Bonnie’s gezicht. Ze neemt haar kersverse schoonzus bij de hand en leidt haar de villa door, de mastersuite in. Als twee tienermeisjes giechelen ze de nacht in wanneer Bonnie een pakje coke van tussen haar gepushte borsten bovenhaalt. Enthousiast klapt Eden in haar handen.
“Ik wist dat ik bij jou moest zijn. Daar heb ik zo veel zin in. Fuck, dat is lang geleden.”
Met geoefende hand legt Bonnie twee lijnen op de make-up tafel. Nadat ze een briefje van vijftig opgerold heeft, steekt ze het in Edens hand.
“Aan jou de eer.”
Net wanneer Eden de lijn naar binnen gegooid heeft en haar hoofd wat achterover houdt, valt een aangeschoten Charlie de kamer binnen.
“Hier zit gij!”, roept hij terwijl hij zijn vrouw bij haar heupen neemt en haar hartstochtelijk in haar nek kust .
Wanneer hij de coke in het oog krijgt, lacht bij breed.
“Jullie zijn al goede vriendinnetjes aan het worden?”
Charlie verlegt zijn aandacht van zijn vrouw naar zijn zus, die hij wat hardhandig bij de arm neemt.
“Sinds wanneer zit gij aan de coke?”, sist hij haar vragend toe.
Eden haalt haar schouders op en rolt met haar ogen. Een actie waarvan Bonnie begint te schaterlachen. Vandaar zijn liefde voor haar! Haar lach werkt aanstekelijk en voor ze het weet liggen ze alledrie in een deuk.
“Kom meiden”, probeert Charlie hen wat te kalmeren.
“We hebben gasten die we in de watten moeten leggen.”

Hij duwt hen zacht de richting van de deur uit. Eens in de hal slaat hij een arm over beide vrouwen heen. Op weg naar beneden botst het trio letterlijk Koen tegen het lijf, die heftig in de weer is met één of andere verre nicht van Charlie. Bemoedigend geeft Charlie hem een duwtje.
“Geef maar eens goed gas, je hebt het verdiend.”
Koen knikt goedkeurend zonder Bonnie ook maar één blik te gunnen. Eden gaat een andere kant uit wanneer ze terug in de balzaal terecht komen, maar een aangeschoten Anita houdt het bruidspaar tegen.
“Bonnie en Charlie,” zet ze haar monoloog lispelend in, “jullie weten allebei dat ik niet meteen stond te springen toen jullie een relatie begonnen. Met duidelijke redenen. Maar wat ik vandaag heb gezien, is echte liefde.”
Haar lip trilt. Charlie geeft haar een kus haar wang.
“Bedankt, mama.”
Het laatste woord haalt haar terug bij haar positieven. Ze haalt vermanend haar wijsvinger in de lucht.
“Don’t ever call me mama again”, lispelt ze hem half lachend, half gemeend toe.
Charlie haalt zijn schouders op.
“Ik zal het nooit meer zeggen, Anita”, beklemtoont hij.
“Maar sorry, dames”, verontschuldigt hij zich. “Ben is al de hele tijd teken aan het doen dat ik naar hem moet komen.”
“Tot straks, vrouwtje van me”.
Hij knipoogt naar Bonnie en werpt een kus voor hij zich omkeert en de massa mensen in verdwijnt.
“Sorry, Bonnie”, klinkt het schuldig.
“Geen probleem mama, ik weet dat je het moeilijk hebt vandaag. Ik vind het heel mooi wat je gezegd hebt. Al betwijfel ik het ten zeerste of het niet de bubbels zijn die praten.”
Bonnie krijgt een verbouwereerd gezicht als antwoord.
“Het blijft gewoon raar om ulle samen te zien”, besluit Anita.

De uren verstrijken snel en voor Bonnie goed en wel wat bij haar positieven is, lijken er al heel wat gasten vertrokken. Charlie heeft voor alle genodigden shuttlebussen ingelast naar het dichtstbijzijnde hotel. Wat verdwaasd kijkt ze rond naar de plakkers en ziet Ben staan aan de bar. Zonder twijfelen stapt ze op hem af. Hij werpt haar al van ver een knipoog toe, wanneer hij merkt dat ze zijn richting uitkomt.
“Dag majesteit”, klinkt het voor hij haar hand vastneemt en die langzaam naar zijn lippen brengt zonder dat hij zijn blik van haar ogen afwendt. Hij neemt ook haar andere hand vast en laat haar een pirouette draaien.
“Je ziet er echt…”, hij aarzelt voor hij verder gaat.
“Supergeil uit”, fluistert hij uitdagend in haar oor.
Bonnie sluit haar ogen en schudt haar hoofd. Hij lost zijn greep met één hand en legt deze in haar zij. De andere gebruikt hij om haar haar evenwicht te doen verliezen, waardoor ze niet anders kan dan achterover te leunen en Ben zich voorover buigt en zijn neus bijna in haar decolleté plant. Even houdt hij halt waarna hij haar weer met beide voeten op de grond zet en haar een snelle klets op haar kont verkoopt.
“Charlie komt eraan”, klinkt het.
Haar wenkbrauw gaat de hoogte in.
“En daarom stop je met je versiertruc? Hij heeft ons al in intiemere posities gezien?”, knipoogt ze.
Ben neemt haar kin vast en lijkt zijn woorden te wikken en wegen.
“Toen was ‘t allemaal zo serieus nog niet. Nu ben je écht mijn koningin”, klinkt het voor Charlie hem in de armen valt.
“Bennieboy, my best man”, lispelt Charlie terwijl hij zich staande tracht te houden.
Ben kan hem nog net in zijn zij grijpen om te voorkomen dat hij zijn evenwicht verliest.
“Alles onder controle, maatje?”, vraagt hij bezorgd aan de bruidegom.
Deze tuit zijn lippen en knikt met een vreemde grijns.
“Sinds vandaag voel ik me pas echt ne koning”, roept hij het uit terwijl hij zijn beide armen in de lucht gooit, waardoor hij zijn houvast verliest. Met een stevige plof valt Charlie op het zand, wat bij zowel hem als de omstanders een lach ontketent. Hij steekt zijn hand uit naar Bonnie, die het gebaar meteen beantwoordt en haar hand in de zijne legt. Volledig onverwacht trekt Charlie haar met een stevige snok voorover waardoor ze op hem belandt.
Speels schudt ze haar hoofd.
“Speelvogel.”
Hij glimlacht.
“Once a player, always a player.”
Zijn handen vinden haar kont en knijpen synchroon in beide billen. Uiteraard wordt dit gebaar op gejuich onthaald.
“Pak ze, Charlie”, lacht Ben.
De woorden werken als een rode lap op de stier.

Door een plotse rukwind waait Bonnie’s grote zonnehoed van haar hoofd en tolt hij over het witte zandstrand. Nog voor ze zelf kan reageren, springt Charlie recht en spurt hij erachteraan. Geamuseerd kijkt ze toe hoe de hoed telkens een nieuwe windvlaag te verwerken krijgt, waardoor haar kersverse echtgenoot alles uit de kast moet halen om hem te pakken te krijgen. Langzaam en naar adem happend keert hij op zijn stappen terug. Zijn buit steekt hij triomfantelijk de lucht in. Zijn blonde krullenbol danst in de wind en steekt af tegen zijn zongebruinde gezicht. Hij plant de hoed opnieuw op Bonnie’s hoofd en trekt hem goed neer beneden voor hij zich opnieuw naast haar nestelt op hun reuzegrote strandhanddoek. 
“Ga je vandaag nog van die handdoek komen, prinses?” 
Ze schudt haar hoofd. 
“Morgen misschien”, lacht ze. 
Zijn vingertoppen strijken van haar schouder over haar zij naar haar heup. 
“Sinds we hier zijn, hebben we ons domein nog niet verlaten.” 
“Is dat een probleem, meneer De Raedt?” 
Ze start een speurtocht in haar strandtas op zoek naar haar telefoon. 
“Er zijn ergere plaatsen in de wereld om te zijn.”
Na wat tokkelwerk op haar iPhone weerklinkt er muziek uit de draagbare luidspreker wat verderop. 

Boy look at you looking at me
I know you know how I feel
Loving you is hard, being here is harder
You take the wheel
I don’t wanna do this anymore, it’s so surreal
I can’t survive if this is all that’s real
All I wanna do is get high by the beach
Get high by the beach get high
.

Lana Del Rey

“Dus je mist drugs?”, polst Charlie. 

Is dat zo? Mis ik de drugs? 

Onvrijwillig schiet er een mondhoek de hoogte in. Toen de genodigden de dag na het trouwfeest terug naar België vertrokken zijn, spraken Charlie en Bonnie af voor de rest van hun huwelijksreis, die geen specifieke einddatum had, geen drugs meer te gebruiken. Bonnie moet wel toegeven dat ze op sommige momenten de meerwaarde van een joint of een lijn wel ingezien had, maar zonder hier met Charlie over te praten. In plaats van een zinnige repliek te bedenken, zingt ze mee met Lana Del Rey. 

“Boy, look at you looking at me, I know you don’t understand. You could be a bad motherfucker, but that don’t make you a man. Now you’re just another one of my problems, because you got out of hand. We won’t survive, we’re sinking into the sand.” 

“Je had beter ook een nummer gezongen tijdens onze trouw met die rauwe stem van je.” 
Hij kust haar in de nek. 
“Ik heb ook wel zin in een jointje”, fluistert hij voorzichtig in haar oor. 
Ze rolt met haar ogen. 
“Zeg dat niet als er niets is.” 
Hij lacht. 
“Wat denk je nu?”
Haar ogen sprankelen. 
“Zit je nu al drie weken op wiet zonder me dat te zeggen?” 
De kuiltjes in zijn wangen stippen zijn grijns aan. 
“Je hebt er nog niet naar gevraagd!” 
“Bad motherfucker”, sist ze voor ze hem een klets op zijn kont verkoopt. 
Hij springt recht en roept “back in 5”.
Terwijl ze hem een sprintje ziet trekken richting de villa, verdwaalt ze in haar eigen hoofd naar een parallel universum waar haar cocon met Charlie de enige realiteit is die bestaat. 

Wanneer de ‘groene’ rook het diepst van haar longen prikkelt, overvalt Bonnie een gelukzalig gevoel. 
“Dat heb ik gemist”, kreunt ze. 
Charlie tracht haar met de wind spelende haar te temmen door een lok achter haar oor te steken. 
“Stoney.” 
Ze lacht haar tanden bloot. 
“Prinses …”, klinkt het na een tijdje stilte onheilspellend. 
“Uhuh”, mompelt Bonnie voor ze diep inhaleert.
“Zie jij jezelf mama worden?”  
Ze proest het uit. Wanneer ze wat bijgekomen is, kijkt ze haar man vragend aan. 
“Ik vind het gewoon vreemd dat je hier nog nooit zelf bent over begonnen. Je bent met me getrouwd zonder me ooit naar mijn kinderwens te vragen. Op z’n minst vreemd, vind ik dat.” 
De frons tussen zijn wenkbrauwen wordt dieper naarmate zijn vraag tussen hen in blijft hangen. Ze haalt haar schouders op en denkt na over een antwoord. 

Wat voor een vraag is dit nu weer? 

“Ik kan me voorstellen dat je daar nog niet al te veel over hebt nagedacht. Je bent nog zo jong”, treedt Charlie zichzelf bij. 
“Voor ik jou leerde kennen, wist ik met zekerheid dat er niets goeds van mij zou voortkomen. Wat voor een voorbeeld kan ik nu zijn voor een kind? Maar nu …” 
“Wat nu?”, kaatst ze vliegensvlug terug. 
Hij neemt de joint van haar over en trekt er flink aan voor hij antwoordt. 
“Soms zou ik wel willen weten hoe onze kinderen er zouden uitzien. En hoe jij zou transformeren van de prachtige vrouw die je bent in een zorgende moeder.” 
“Zorgende moeder?”, klinkt het sarcastisch. 
“Het is niet dat ik zo’n goed voorbeeld heb.” 
De rook ontsnapt langzaam van tussen zijn lippen terwijl die zich omkrullen in een glimlach. 
“Je moeder is veel niet, maar zorgend is ze wél. Zowel voor jou als voor de leden van de Bende. Dat moet je toch toegeven?” 
Zij knikt op haar beurt. 
“Dat is waar. Voor mij is de grote voorwaarde om kinderen te hebben, dat ze kunnen opgroeien in een liefdevol gezin. En net daarvan heb ik totaal geen voorbeeld meegekregen.” 
Ze grijpt de joint die op Charlie’s onderlip balanceert en trekt er flink aan. 

Is dat nu haar straf? Dat hij zo’n onderwerp aankaart omdat hij stoned is?

“Wat is er eigenlijk met jouw vader gebeurd?”, polst Charlie voorzichtig.
Bonnie ademt diep in. 
“Geen idee. Aangezien mijn moeder haar hele leven al in het rond poept, heeft ze geen enkel idee wie haar bevrucht heeft. Ik heb dus geen enkel idee wat een vaderfiguur in je leven kan bijdragen. Misschien daarom dat ik altijd op de verkeerde mannen val”, plaagt ze. 
Hij bijt op zijn lip en schudt zijn hoofd. 
“Ik begrijp je wel. In de meest warme herinneringen aan mijn kindertijd voel ik de bijna tastbare liefde van mijn ouders voor elkaar én voor mijn zus en ik. Maar dat lijkt zo ver te staan van de realiteit waarin ik me nu bevind, dat ik me vaak afvraag of ze niet louter hersenspinsels zijn om de grauwe herinneringen uit het meer nabije verleden te compenseren.”
“Wat is er eigenlijk met jouw mama gebeurd?”, kaatst ze dezelfde vraag die Charlie haar stelde, terug. 
Zijn adamsappel schiet omhoog en omlaag. 
“Ze is omgekomen in een auto-ongeval”, klinkt het schor. 
“Op mijn zestiende verjaardag mocht ik voor het eerst uit. Er was een feest in het dorp waar we toen woonden waar ik met de fiets naartoe mocht. Toen ik een uur na het afgesproken tijdstip nog niet thuis was, heeft ze de auto genomen en is ze me komen zoeken. Furieus was ze toen ze me vond, achter de kerk, foefelend met mijn eerste lief. Ze sleurde me mee naar de auto en vertrok met piepende banden. Haar tirade ging door terwijl ze reed. Omdat ik onverschillig was, greep ze me vast en schreeuwde ze dat ik haar aan moest kijken. Op dat moment, week ze uit en knalde ze tegen een verlichtingspaal.”
Bonnie schrikt van zijn relaas, maar weet niet goed hoe te reageren. 
“Het eerste wat ik me terug herinner na die crash was dat ik wakker werd in een ziekenhuisbed en mijn vader zijn kwade blik opving. Het is na al die jaren nog steeds dezelfde blik waarmee hij me aankijkt.” 
Zijn adem stokt. Als Bonnie zijn blik tracht op te vangen, merkt ze zijn waterige ogen. Ze strijkt door zijn zongebleekte krullenbol. 
“Sorry dat ik ernaar vroeg.” 
Hij schudt zijn hoofd. 
“Ik ben blij dat ik het je kon vertellen.” 
Zijn lippen tuiten zich in afwachting van een kus, die Bonnie maar al te graag beantwoordt. 
“Nu heb je me nog altijd niet geantwoord of jij kinderen wilt”, daagt Charlie zijn wederhelft uit. 
Ze haalt haar schouders op. 
“Er is geen plaats voor kinderen in de realiteit waarin we ons bevinden. Als we een nieuw leven zouden beginnen, hier bijvoorbeeld, ver weg van de Bende en de Raedtsmannen, zou ik niet liever willen dan kleine blonde krullenbolletjes te zien rondhuppelen.”
Ze staart naar de horizon. 
“Ik begrijp hoe langer hoe meer waarom Maurice en Monique gekozen hebben om zich hier in Spanje te vestigen. Het is geen vlucht van het leven in België maar een toevlucht naar een nieuw leven dat niet mogelijk zou zijn in ons thuisland.” 
Charlie’s mondhoeken krullen omhoog. 
“Als we het gangsterleven beu zijn, komen we hier wonen en maken we kleine blonde krullenbolletjes, afgesproken?” 
Ze knikt. 
“Ga jij dat leventje ooit beu worden?” 
“Binnen een jaar of tien, ofzo. Als ik dan nog niet dood ben, tenminste”, klinkt het cynisch.