Categorieën
Uncategorized

Hoofdstuk 1

Den Bar zonder bende. De combinatie van de akelige stilte en het gevoel van onbegrijpelijk gemis maken zich langzaam meester van haar lichaam. Het getik van haar hakken weergalmt doorheen Den Bar, waar het doorgaans op elk mogelijk uur van de dag zwart ziet van het volk. De houten parketvloer baadt in de aangename gele gloed van het brandende haardvuur in een uithoek van het café. Ook in het plafond en de ronde bar, die pal in het midden staat, keren dezelfde houten elementen terug. De lichtbollen die boven de volledige lengte van de bar hangen, zorgen ervoor dat hij het epicentrum is van de hele zaak. Ze neemt één barstoel weg uit de perfect afgemeten cirkelvormige rij aan zitplaatsen. Haar grote zwarte lederen handtas ploft op het kussen van de hoge kuipstoel uit hetzelfde materiaal. De grote grabbelparade gaat van start. 

Waar is die klote telefoon nu weer gebleven?

De inhoud van haar tas verschijnt een voor een op de betonnen toog. Een zonnebrildoosje met daarin haar gloednieuwe glanzend zwarte Ray Ban, haar knalrode lippenstift, een pak sigaretten, haar zippo, een oplader, … een string. Die komt niet op de toog, maar duwt ze wat dieper in haar tas waardoor ze ook haar telefoon te pakken krijgt. Ze zucht. 

Het was toch om 7 uur?

Die twijfel verdwijnt na een snelle blik op haar agenda. Nadat ze al haar spullen opnieuw in haar tas laten vallen heeft, zet ze koers richting de hal achterin de bar. Afgezien van de zachte lichtbron vanuit een kamer verderop in de gang, is het er volledig donker.

“Carla?”
Haar gewoonlijk lage stem slaat over en weerklinkt luider dan verwacht. Ze schraapt haar keel en probeert het nogmaals, zelfzekerder. Terwijl ze de deur van de verlichte kamer langzaam opent, trekt ze haar omhoogkruipende zwarte jurk terug naar beneden.
“Ah, hier zitte gij, Carla!”
Haar stem lijkt versterkt door een megafoon, zo stil was het nog geen minuut geleden in het piepkleine achterkamertje. Carla, een van de beste vriendinnen van haar moeder en tevens gérante van Den Bar, zit voorover gebogen over een grote stapel papieren aan een pietluttig bureautafeltje. Ze zit op een half verroeste bureaustoel waarvan de bekleding meteen te kennen geeft dat het onding ver voor het millennium ontwikkeld werd. De wanorde die in deze achterkamer heerst, staat in schril contrast met de onberispelijke staat van Den Bar zelf. Als Carla haar opmerkt, springt ze als duivel uit een doosje recht en laat een koptelefoon van haar oren naar haar nek zakken. 

“Bonnie, ik had u helemaal niet gehoord!” 
Naast een knuffel wordt ze op een zware parfumwalm, genre Chanel n°5, getrakteerd.
“Sorry, meiske, ‘k had niet door hoe laat ‘t was. Maak het u gezellig’, roept ze luid terwijl ze Bonnie terug de bar in duwt. “Ik ben zo blij dat ge d‘r zijt, Bonnieke. Hebder zin in?”, zegt de geblondeerde dame die opgelucht blijkt door de welgekomen afleiding.
Ondanks het feit dat Bonnie net gezegend werd met de eervolle leeftijd van 21 jaar, er allerminst een babyface op na houdt en met haar één meter zeventig allesbehalve de gestalte heeft van een dwerg, kan de bende van haar moeder het niet nalaten om haar naam aan te vullen met het denigrerende platvloerse verkleinwoord “ke”. Alsof die op zichzelf nog niet vreselijk genoeg is. Tot nu toe heeft ze zich steeds van kunnen weerhouden om hiervoor een scène te schoppen, maar vandaag is niet zomaar een dag. Vanaf vandaag is Bonnie officieel een werknemer van de BB, de Bende van den Bar. Vandaar dat het vandaag dé dag is voor een statement.

“Carla, ge weet hoe blij da ‘k ben da ‘k deel kan uitmaken van den BB, mah…”
Even houdt Bonnie halt voor ze verder gaat, waardoor Carla’s nieuwsgierigheid naar wat er zal volgen met elke stille seconde meer wordt aangewakkerd. Wanneer Carla haar dikke rechterwenkbrauw de lucht in schiet, gaat Bonnie verder.
“Maar vanaf nu noemde gelle me Bonnie. Allemaal.”
Met een licht spottende grijns op haar gezicht haalt Carla haar schouders op.
“Ok, vanaf nu gene ‘ke’ meer. Zeg me liever wat da ge wilt drinken.”
“Bonnie”, breidt ze er na een tel of drie met veel nadruk aan vast.
“Da zout ge ondertussen toch al moeten weten, hé Carla.”

Drinken op je eerste werkdag: geen slim plan, zou je denken. Maar dat Bonnie vandaag haar toevlucht zoekt tot alcohol is zeker geen slecht idee. En dat weet ze maar al te goed. Haar job is dan ook geen doorsnee exemplaar. Het frisse geluid van de ijsblokjes die het gekoelde glas in springen, haalt de spanning wat uit haar hoofd. Ze verlegt haar aandacht opnieuw naar Carla, die met een professionele zwaai een fles Baileys van achter haar rug tevoorschijn tovert en wat van de inhoud ervan op het ijs giet. In een vloeiende beweging schuift ze het glas twee meter over de bar tot waar Bonnie heeft plaatsgenomen. Deze beantwoordt het gebaar door haar glas te nemen en het in Carla’s richting te heffen alvorens een eerste goedkeurende slok te nemen. Zelf schenkt Carla zich een vijftien jaar oude Single Malt in voor ze recht voor Bonnie komt staan en met uitgestrekte arm haar glas tegen dat van Bonnie tikt.
“Op een goei verstandhouding, Bonnie.”
“Daar klink ik nu nekeer graag op”, knikt ze goedkeurend.
Plots gaat de wijsvinger van Carla de lucht in.
“Het even wat gezelliger maken.”
Dezelfde wijsvinger richt zich al snel tot een achter de bar verborgen controlepaneel. Een paar rake tikken later klinkt er ‘Feeling Good’’ van Nina Simone door de luidsprekers en wordt de bar getransformeerd tot het gezellige oord dat iedereen gewoon is. Voor Bonnie is deze bar een tweede thuis. Dat kan ook niet anders aangezien Bonnie’s moeder de eigenares is van het pand en al heel haar leven erboven woont. 

It’s a new dawn
It’s a new day
It’s a new life
For me
And I’m feeling good.

NINA SIMONE

Bonnie draait zich meteen om als ze de deur hoort opengaan. Amy stapt binnen met een grote bos warrige haren, veroorzaakt door de motorhelm die ze onder haar arm klemt. Ondanks dat Bonnie wel weet dat Amy al vijf jaar bij BB werkt, blijft het voor haar moeilijk om haar te vereenzelvigen met de verhalen die ze over haar heeft opgevangen. Maar ze weet goed genoeg wat een semi-professionele master in de martial arts voor de Bende van den Bar kan betekenen. Volledig in het leer gehuld ziet deze één meter tachtig tellende vrouw er op zijn minst imposant uit. Ze duwt zich met gestrekte armen af op de bar en helt voorover waardoor haar voeten van de grond gaan en ze haar benen parallel met haar romp omhoog hijst. Carla krijgt een kus op haar wang. 
“Dag mama.” 
“Dag schat.” 
Met een sprongetje komt Amy naast Bonnie terecht. 
“Bonnie! Da’s lang gelejen, seg! Gij ziet er goed uit,”, klinkt het.
En of ze er goed uitziet. Ze heeft er een bijna anderhalf uur over gedaan om zich aan te kleden en op te maken. Maar het resultaat mag er wezen. Ze draagt een zwarte strakke jurk, een zwartlederen perfecto en enkellaarsjes afgewerkt met studs. Haar knalrood gestifte lippen zijn de enige uitzondering op haar monochrome look.
“Ik wist ni… da gij deze vergadering ging bijwonen?”, klinkt het vragend bij Amy.

Terwijl de twee elkaar knuffelen, werpt Amy Carla een vragende blik toe, die deze duidelijk bewust en als een professional straal negeert. Wanneer ze haar stevige motorkledij heeft uitgetrokken, neemt ze plaats naast Bonnie. Carla buigt zich van achter de bar wat voorover richting het tweetal. Heel wat stiller dan ervoor, begint ze stap voor stap de vergadering van vanavond door te nemen.
“Da was nochtans afgesproken in de vorige vergadering, zenne Amy. Bon, genen tijd te verliezen. Een briefing, Bonnie. Houdt u koppeke der ma ewa bij”, zegt Carla licht spottend voor ze verder gaat.
“Victor en Charlie De Raedt zijn grootvader en kleinzoon. Sinds De Raedt Senior tachtig geworden is, staat Charlie, De Raedt Junior, aan den top. Ouder dan een jaar of veertig is ‘m zeker ni. Ge moe weten, we delen nen helen boel geschiedenis met hun, ja, ‘bende’,” klinkt het met een flinke neerbuigende klemtoon.
“Maar wat dat ge vooral moet weten is dat Victor van helemaal in ‘t begin nen trouwe klant is. Hij is trouwens nen oude copain van uw grootvader, Alain. Da maakt dat we al jaar en dag dezelfde overeenkomst hebben lopen. Maar nu Charlie de fakkel gaat overnemen, wilt hij den deal herbekijken.”
Het valt Bonnie op hoe Carla’s wenkbrauw met minachting de hoogte in schiet. Haast met gelijke intervallen knikken zij en Amy om beurten om aan te geven dat ze een en al oor zijn. Carla gaat verder.
“Belangrijk om weten is da zowel Senior als Junior De Raedt het ni meteen begrepen hebben op ‘vrouwen aan de macht’ en ze soms de neiging hebben denigrerend uit den hoek te komen. Ma ‘t is aan ons om daar dan niet op in te gaan. Want laat het duidelijk zijn”, even pauzeert Carla voor ze verder gaat. Ze kijkt eerst Amy, dan Bonnie met een moordende blik recht in de ogen aan.
“Er staat een zeer belangrijke zakenrelatie op het spel.”
De ogen en mond van Bonnie openen zich ietwat verder bij het aanhoren van deze informatie. Hoewel ze haar best doet om het te verbergen, kan ze zich niet van de gedachte ontdoen dat ze bij god niet weet waarin ze terecht is gekomen. Veel tijd om vragen te stellen is er niet aangezien het geluid van een opengaande deur in de bar de komst van grootvader en kleinzoon De Raedt verraadt. Carla springt op.
“Showtime…”, kan ze nog fluisteren voor ze op de twee mannen toestapt. De De Raedts zijn allebei gekleed in een identiek pikzwart maatpak onder hun zelfde brede grijns.

“Carla, schatteke! Da’s lang geleje seg!”
Victor, die voor een man van net tachtig nog erg viriel voor de dag komt, neemt Carla bij haar hand en geeft er, zoals het een echte heer betaamd, een kus op. Carla ontpopt zich meteen tot een onderdanige dame en neemt de handkus met dank aan.
“Den eeuwig attente Victor. Welkom in Den Bar.”
Ze richt zich meteen tot Charlie, die er erg op zijn gemak uit ziet. Hoewel zijn strakke pak het anders doet vermoeden, ademt hij een zekere nonchalance uit.
“Ook gij welkom, Charlie. Da’s ook weer nen helen tijd gelejen.”
Met hetzelfde galante trucje van zijn grootvader, palmt hij Carla in. Al heeft hij meer oog voor de wat jongere dames die zich momenteel nog achter Carla schuilhouden. Carla haalt haar schouders op.
“Curieus, Charlie? Da begrijp ‘k as ge achter een ouw taart as kik twee jonge veulens in ‘t vizier hebt. De dame links is Amy, mijn dochter, ze werkt al een jaar of vijf voor ons. De dame rechts, is de bevallige Bonnie, Anita’s dochter”, benadrukt Carla voor ze verder gaat. “Vandaag is ‘t haren allereersten dag.”
Bonnie’s ogen rollen in haar kassen als ze deze betuttelende woorden hoort, maar ze is al blij dat ze dat verdomde verkleinwoord niet gebruikt heeft. Carla’s woorden maken indruk op de man, want hij komt meteen Bonnie’s richting uit. Wanneer hij haar hand neemt en lieflijk kust, wordt ze in één flits meegezogen door zijn tedere aanraking. Ze kan zich niet herinneren dat ze ooit al zo’n kus gekregen heeft. Naast het erg galante gebaar, zitten de looks van De Raedt Junior er ongetwijfeld ook voor iets tussen. Het maatpak kan zijn strakke, maar gespierde V-vormige bovenlichaam amper verhullen. De combinatie van de lekkere stoppelbaard, een strak naar achteren gekamde stevige grijsblonde haardos en zijn tandpastasmile lijkt er een uit de boekjes. En dan zwijgen we nog over zijn adembenemende lichtblauwe ogen. En dat gevoel is na de volgende woorden duidelijk wederzijds.
“Aangenaam, Bonnie. Ik zal proberen professioneel te blijven, maar met zo’n bom van een vrouw aan tafel kan dat wel eens moeilijk worden”, verkondigt de man met een klok van een stem waar menig radiopresentator jaloers op zou zijn. Door de zware klemtonen die hij legt, lijkt het alsof hij elk woord voor hij het uitspreekt even door zijn mond laat walsen om het dan op de meest perfect mogelijke manier op zijn gesprekspartner af te vuren. En of ze effect hebben. Bonnie voelt meteen hoe ze ongewild een blos krijgt, maar snel probeert ze zich te herpakken en de bal af te ketsen.
“Dat hoop ik ten stelligste.”

Bonnie is van het platte taaltje dat ze daarnet sprak, overgeschakeld naar het Algemeen Nederlands waardoor haar stem wat hoger klinkt. De droge uitspraak doorprikt de magie die Charlie wilde creëren even snel als een te hard opgeblazen ballon. Ook Carla wordt de wat onaangename stilte gewaar en neemt daarom het voortouw om het gezelschap naar een tafel achterin de bar te leiden waar een champagne-emmer met voortreffelijke inhoud hen staat op te wachten. Terwijl de rasechte barvrouw de fles Veuve Cliquot met een zachte zucht, als die van een maagd na haar eerste orgasme, ontkurkt en de glazen één voor één vult, neemt iedereen plaats. Het is Charlie die van wal steekt.
“Dames, we zijn hier jammer genoeg niet samen gekomen om elkaar het hof te maken.”
Even pauzeert hij om een wellustige blik Bonnie’s richting in te sturen, maar gaat dan ongestoord verder.
“Aangezien bompa eind deze maand met verdiend pensioen gaat en mijn vader gepast heeft voor de functie, neem ik het roer van hem over. De laatste tijd loop ik met Victor mee om zijn connecties te leren kennen en zo nodig wat aanpassingen door te voeren in de zakelijke overeenkomsten.”
De nadruk in zijn introductie ligt overduidelijk op de laatste woorden. Opnieuw neemt de man een lange duidelijk doordachte pauze waarvan hij gebruikt maakt om een champagneglas aan zijn lippen te zetten en de helft ervan in een keer naar binnen te werken. Een goedkeurend knikje naar Carla volgt voor hij verder gaat.
“En laat ik nu net aan de deal met de BB graag het een en ander willen veranderen. Ik heb begrepen dat jullie al jaar en dag dezelfde overeenkomst op een vruchtvolle manier handhaven?”
Carla knikt, maar voor ze de kans krijgt hem van een repliek te dienen, neemt Charlie opnieuw het woord.
“Wel, ik begrijp dat, aangezien jullie al bij al maar vrouwen zijn, jullie ambities beperkt blijven, maar ík wil vooruit in het leven. Hoe lang maakt bompa al dezelfde bestelling, terwijl hij, mits een tikkeltje overtuigingskracht zeker het driedubbele zou kunnen verhandelen?”
Nu krijgt Carla wél de kans om aan het woord te komen. IJzig kalm lijkt ze, maar haar ogen lijken wel vuur te spuwen.
“Charlie, al vijftien jaar doen we zaken met uw grootvader. Nooit zijn er problemen geweest. Ma da gij zo praat over vrouwen, maakt da ‘k die ‘uitmuntende zakenrelatie’ stante pede wil opblazen. Tenzij da gij natuurlijk ter plekke uw excuses aanbiedt en mij kunt garanderen da ge ons, den BB, zult benaderen als een volwaardige zakenpartner en niet als ondermaats ‘vrouwvolk’.”
Bonnie schrikt van de felle reactie van Carla. Hoewel ze voor de vergadering nog blijk van acceptatie ten opzichte van de familie De Raedt had getoond, is daar nu niets meer van te merken. Ook Charlie lijkt even onder de indruk, maar niet voor lang.
“Dit is net de reden waarom ik terughoudend ben tegenover een professionele relatie met… een bende vrouwen. Jullie kunnen jullie emoties helemaal niet controleren!”

Amy, die al de hele tijd geen stom woord gezegd heeft, schiet nu uit haar startblokken. Ze springt recht en kijkt Carla vragend aan. Alsof ze bevestiging nodig heeft om erin te vliegen. Maar in plaats daarvan is het Bonnie die tot actie over gaat. Ze legt rustig haar hand op Amy’s schouder en maakt duidelijk dat ze zich terug moet trekken. Even kijkt ze Carla aan, die haar aanmoedigend toe knikt. Het startsignaal voor Bonnie om te spreken.
“Sta me toe Marilyn Monroe, toch een toonbeeld van vrouwelijkheid, te citeren. Women who seek to be equal with men lack ambition. En laat dat net de manier zijn waarop ik, en ik ben ervan overtuigd dat ik voor elk lid van de Bende van den Bar spreek, in het leven sta. We hoeven dus helemaal niet op dezelfde manier als mannen benaderd te worden. Integendeel! Maar laat het duidelijk zijn. De ambitie is er wel degelijk.”
Ondertussen staat Bonnie als enige recht en kijkt ze neer op de vier andere personen in haar gezelschap, die veel lager elk in een fauteuil hebben plaatsgenomen. Als antwoord krijgt Bonnie een brede grijns van zowel De Raedt Senior, die zich al de hele tijd verdacht stil heeft gehouden, en Junior. Het is Charlie die uit het niets in een lachbui uitbarst.
“Ik kan niet meer!”
Bonnie begrijpt zijn reactie en uitspatting niet, en kijkt verward om zich heen in de hoop enige duidelijkheid te kunnen scheppen rond deze onverwachte wending. Maar ook Carla en Amy kunnen een lach niet langer onderdrukken. Carla is de eerste die uit de gezamenlijke lachbui geraakt.
“Bonnieke, sorry Bonnie, we zijn een spelleke aan het spelen!”
Terwijl ze de woorden uitspreekt, springt de rest van de Bende van den Bar uit het niets tevoorschijn.
“Surprise!”
Bonnie, helemaal overweldigd door de onverwachte ontwikkelingen, springt recht en loopt haar moeder tegemoet.
“Gij teef!”, is het eerste wat eruit komt.
Anita, die duidelijk van de show genoten heeft, slaat haar arm om haar dochter heen.
“Graag gedaan, schattie. Now it’s time to party!”

Nog steeds wat onder de indruk zit Bonnie een uurtje later op een barkruk van haar derde glas champagne te sippen. Rondom haar zit de sfeer er al goed in. De bar is ondertussen open voor het publiek en overal waar ze kijkt ziet ze bekende en minder bekende gezichten. Ze schrikt op wanneer Charlie opeens naast haar plaats neemt op een hoge barstoel. Hij klinkt zijn glas whisky tegen haar coupe champagne.
“Op ambitie!”
Bonnie kan een glimlach niet onderdrukken en hoewel ze haar best doet om niet overweldigd te worden door zijn aanwezigheid, blijkt ze daar niet meteen in te slagen. Dat is nooit haar beste kant geweest, de venten van zich afslaan. Meer dan eens heeft dat nefaste gevolgen gehad, maar ze blijkt niet uit haar fouten te leren. Met haar mooiste blik staart ze hem recht in de ogen aan waarna hij meewarig zijn hoofd schudt. 
“Ik kan niet geloven dat Anita u al die tijd voor mij verborgen heeft gehouden”, zegt hij zonder ook maar een seconde zijn ogen van de hare af te wenden.
“Dat zal ongetwijfeld wel zijn redenen hebben, Charlie.”
Haar antwoord doet hem even wegkijken, maar al snel staren zijn hemelsblauwe kijkers opnieuw haar richting uit.
“Zo afstandelijk? Je denkt toch niet echt dat ik zo’n vent ben die ervoor strijdt om de vrouwen terug aan de haard te krijgen?”
Bonnie trekt een pruillip en haalt haar schouders op. Duidelijk tot grote ergernis van Charlie.
“Hoe kan ik je van het tegendeel overtuigen?”
Bonnie neemt de tijd om een antwoord te bedenken, maar Charlie is haar voor.
“Zeg me niet dat het schip al gezonken is. Alsjeblieft, Bonnie. Geef mij een kans. Ik zal je tonen hoe hard ik vrouwen respecteer.”
Ze rolt met haar ogen. Een gebaar dat Charlie naar zijn hart doet grijpen.
“Uw ogen, Bonnie. Die doorboren mijn hart.”
“Daar zal je maar beter gewoon aan moeten worden als je met mij zaken wilt doen.”

Sterk in haar schoenen laat Bonnie hem verbouwereerd achter en zoekt ze haar weg naar het toilet. Maar Desirée houdt haar tegen. De dame, eveneens een lid van BB, is voor Bonnie altijd als een soort doopmeter geweest. Bij haar kan ze terecht met vragen die ze niemand anders durft te stellen. En ook nu heeft Desirée een tip klaar.
“Bonnieke, éne gouwe raad: don’t mix work with pleasure. Been there, done that. En neem het van mij aan. Da’s vragen om problemen.”
Opnieuw verschijnt er een gezonde blos op Bonnie’s wangen.
“Aan uw kleureke te zien, zit ‘m al onder uw huid.”
Bonnie probeert het nog te ontkennen, maar slaagt er niet in. Voor ze verlost wordt uit haar lijden, neemt Desirée haar vast en fluistert haar in het oor.
“En als ge’t toch wilt mixen, zijt dan ma éxtra voorzichtig. Voor raad kunt ge altijd bij mij terecht. Maar dat wete wel, hé?”
De greep op Bonnie verslapt waardoor de jongedame de kans krijgt om na een kort knikje haar weg naar het toilet verder te zetten. Terwijl ze zich ontdoet van wat geel lichaamsvocht krijgt ze de tijd even op adem te komen. Wat had ze zich deze avond anders voorgesteld! Er al even van proeven, dat had ze verwacht. Niet een of ander inwijdingsritueel of verwelkomingsfeest? Tijdens het obligate handen wassen merkt Bonnie dat de muziek in de zaal opeens verdwijnt en plaatsmaakt voor een piepende microfoon. De stem van haar moeder weergalmt plots doorheen de speakers.

“Mensen, collega’s, partners. Vandaag zijn we niet alleen hier omdat ‘t elke week feest is in Den Bar. Vandaag is den dag da’k net iets fierder ben dan anders.”
Bonnie’s hoofd tolt wat als ze beseft dat ze zich niet lang meer kan schuilhouden in het toilet. Beter de korte pijn dan maar, beslist ze net voor ze de deur naar de zaal opent. Daar zijn alle ogen opeens op haar gericht.
“Bonnie, schatteke, ik weet dat ge niet graag in de spotlights staat, maar zo leert iedereen meteen met wat voor een vrouw ze in de toekomst gaan samenwerken. Welkom bij de Bende van den Bar!”
Anita’s hand met daarin een vol glas champagne gaat de hoogte in  en wordt gevolgd door een zee aan handen met daarin het gouden goedje. In koor klinkt er ‘santé’ voor de glazen synchroon aan de lippen gebracht worden. Tot Bonnie’s grote vreugde wordt er van haar niet verwacht om net zoals haar moeder een speech te geven en klinkt de muziek weer even luid als daarnet.

“Ik kijk ernaar uit om met jou samen te werken”, klinkt het opeens in Bonnie’s oor. Zonder omkijken herkent ze Charlie’s stem. Ze draait zich in een vloeiende beweging zijn richting uit waardoor ze ongewild tegen hem aan botst. Een zweem van zijn parfum brengt Bonnie even van haar melk. Maar Charlie’s afwachtende blik brengt haar snel bij haar positieven.
“Ik weet niet of ik dat als een compliment moet aanschouwen”, kaatst ze terug.
De man lacht zijn tanden bloot en streelt met zijn hand over zijn strak naar achteren gekamde coupe. Hoewel haar hart smelt door deze overheerlijke beweging, tracht Bonnie haar hoofd koel te houden. Maar Charlie is duidelijk nog maar aan het opwarmen.
“Weet je welke vrouwen me opwinden?”
De ogen van Bonnie rollen in haar kassen waarop Charlie zijn handen in de lucht gooit.
“Komaan! Geef me toch een kans!”
Bonnie lacht schalks en haalt haar schouders op. Het teken voor Charlie om zijn vraag zelf te beantwoorden.
“Vrouwen die zich niet meteen gewonnen geven.”
Opnieuw lacht Charlie zijn tanden bloot en grijpt hij de kans nog dichter te komen staan. Bonnie speelt het spelletje mee en legt haar hand op zijn borstkas. Door het flinterdunne katoenen designerhemd heen voelt ze hoe zijn borstspier zich samentrekt. Langzaam laat ze haar hand zakken en vindt ze de weg naar een verrassend strakke sixpack. Net voor ze de rand van zijn broek raakt, nadert ze Charlie’s oor met haar lippen.
“Dan moet je hier toch een ongelofelijke stijve van krijgen.”
Terwijl ze weg stapt, trakteert Bonnie Charlie op een blik op haar derrière terwijl ze met een brede grijns terug de bar opzoekt. Pas wanneer ze voorzien is van een vers glas bubbels kijkt ze achterom. Waar geen spoor meer is van Charlie.

Geef een reactie